Acaba kalp durduktan sonra duygular, düşünceler yok mu oluyor? Yoksa kılcal damarlarda kalan kan ile hayat bir süre daha belli belirsiz devam mı ediyor?
Ölümün korkunç gerçeği ve canımı eriten bu haller karşısında ruhun ödüllendirilmesi, cezalandırılması, kıyamet günü hakkında bana telkin edilen şeyler tatsız bir aldatmacaydı. Bana öğretilen duaların ölüm korkusu karşısında hiçbir etkisi yoktu.
Hayır; ölüm korkusu yakamı bırakmıyordu.
Karanlık, gamlı, korkunç ama keyifli yazgımı dokuyan o iplikler yok mu! Yaşamla ölümün birbirine karıştığı, bozulmuş resimlerin oluştuğu yer.
...
Kaç defa mırıldandım durdum: "Ölüm!... Ölüm!... Nerdesin?" Yatıştırıyordu bu söz beni; derken gözlerim kapandı.