"Herkesin gizli bir şarkısı vardır, ömrünce içinde taşır, bazen öyle derine gömer ki zamanla kendi de unutur onu. Ta ki aynı şarkıyla sarhoş olan biriyle rastlaşana kadar. Biz aynı şarkıyla kederlenmiş, ağlamışız bir zaman."
Hızlı yürüyordu, kaçıp gitmek, benden kurtulmak istiyor gibiydi. Beni geride değil, karanlık bir zamanın yüreğinde bırakıp gitmek ve bir daha adımı hatırlamamaktı tek dileği.
Büyüdüm. Zehirli bir ırmaktı zaman. Bızi kendine, kendini suskunluğa sürükledi. Kıyısına çıkamadığımız bir nehir; ne boğulduk ne kurtulduk. Zaman zorlu bir hatırlayışın sindirim sistemindeki yolculuğumuzdu.