Kiraz Tepesindeki Mucize, gün sonunda insanın ruhunu ferahlatan, dış dünyaya karşı insanın kendini sorgulatan bir kitap. Bazen düşündüğümüz gibi olmayabilir bazı olaylar ama herkes kendi bakış açısıyla bakar olaylara. Bu sebeple olması gerekenden farklı hissedebilir ve içinde bu duyguyu besler sadece. İnsanların ‘kötülük’ olarak adlandırdığı bu duygu belki de koskoca bir ‘incinmişlik’tir. Neyse ki kitapta gün sonunda herkes birbirini anlıyor ve okuyanın da ruhu ferahlıyor. Tabi yine bakış açısı.
Ben her kitabın bir zamanı olduğunu düşünürüm. Aşamadığımız, kabul edemediğimiz bazı konular vardır. Nedenlerini sorgular dururuz. İşte bazı kitaplar tam da o zamanlarda okutur kendini. Tam zamanında okunan kitaplar da insanın tüm duygu ve düşüncelerine tesir eder, bakış açısını değiştirir, tüm yorgunluklarını alıp derin bir nefes aldırır ve ferahlatır.
Kiraz Tepesindeki Mucize benim için tam da anlattığım gibi bir kitap oldu. İyi geldi, nefes aldırıp ferahlattı.