Bana bir gün ne dedi biliyor musun ?
"Sonunda seni buldum" aynen böyle dedi. O zaman ki beni hatırlasana, zaten eriyip gitmişim, 'Uğur Uğur' diye. Aklımı yitirmişim bir de bunu duyunca bittim. Düşünsene, birinin yeryüzünde arayıp arayıp sonunda bulduğu kadınsın. Of, ne cûsseli laf! Şimdi gülesim geliyor . Ne çok konuşuyor insanlar . Ne çok söz var uçuşup duruyor tepemizde. İnsanlar sadece konuşuyor.
"N'oldu, zezé?"
"Hiç şarkı söylüyordum."
"Şarkı mı?"
"Evet."
"Demek ki kulaklarım sağır olmuş."
Acaba insanın içinden de şarkı söyleyebildiğini bilmiyor olabilir miydi? Sesimi çıkarmadım, bilmiyorsa benden öğrenecek değildi.
Sayfa 14 - "Şeker portakalı /José Mauro De Vesconcelos"
Her gün birlikte olmak gereksinimi duymaksızın, her zaman yeni dostlar ediniriz. Papaz okulunda olduğu gibi her zaman aynı insanları görürsek onları yaşamımızın bir parçası saymaya başlarız. Yaşamımızın bir parçası saydıkça da onlar bizim yaşamımızı değiştirmeye kalkışırlar. Bizi görmek istedikleri gibi değilsek hoşnut olmazlar , canları sıkılır. Çünkü, efendimiz, herkes bizim nasıl yaşamamız gerektiğini elifi elifine bildiğine inanır.