Benim sadece bir şeyi aklım almıyor… Nasıl oluyor da o saniyelerde insan yanındakiyle birlikte ölmüyor? Ertesi sabah nasıl uyanıp, dişlerini fırçalayıp, boynuna bir kravat bağlayabiliyor?
İçimizde yakışıksız bir inanç ve kesinlikler yığını taşırız, kuşku götürmez bir hazine gibi. Bundan kurtulmayı ya da bunları altetmeyi başaran kimse bile ( kendi zihin açıklığının çölünde) hala fanatik kalır.