K
@Katherine_
15 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Son sayfasını çevirip kapağını kapatınca bazı kitaplar biter , bazıları ise bitmez siz o kitabı düşünmeye devam edersiniz kafanızda evirip çevririsiniz. Karakterkeri olaylar şöyle olmaylıdı böyle demeliydi diye düşünürsünüz. Gerçek dünyadan kopar ve yeniden günlük hayata adapte olmaya çalışırsınız. Damızlık Kızın Öyküsü de böyle bir kitap.
Çoğu distopik kitabı okurken insan böyle şeylerin olması çok zor insanlar karşı çıkar diye kendine hatırlatır. Bir yandan okumaya devam eder etkilenmemeye çalışarak. Ama kitap size diyor ki bir fareyi kazana koyup yavaş yavaş ısıtmaya başlarsanız haşlandığını fark etmeden, karşı koyamadan ölür. Burada da haşlanmakta olan hatta fokurdayarak kaynayan bir toplum görüyoruz. Savaşlar yüzünüden nufüs o kadar çok düşmüş ki çocuk yapmak artık milli bir görev gibi. Kadınlar kendilerini iki bacaklı yürüyen rahimler olarak görüyorlar. İsteyen herkes istediğiyle evlenme hakkına sahip değil. Kadınlar sınıflara ayrılıyor asıl eşler damızlık kızlar teyzeler ekokadınlar ve marthalar. Konuşmanız okumanız düşünmeniz bile yasak. Her damızlık kız ait olduğu erkeğin ismiyle çağrılıyor. Kitapta olayları bize anlatan Fredininki mesela. Yalnızca özgürlüğünüzü yok etmiyorlar isminizle birlikte karakteriniz kendi benliğiniz de ellerinizden alınıyor.
Kitap sıkıyönetim dünyasındaki damızlık kızın gözünden anlatılıyor. Ancak ilerleyen sayfayalarda geçimişe dönüşler görüyorsunız. Günümüz yani sıkyönetim dünyasıyla geçmişin bu kadar iyi bir biçimde harmanlanması oldukça etkileyici.
1984 ile birlikte bugüne kadar okuduğum en karamsar kitaptı. Mide bulantısı ve okurken insanda karamsarlık hissi uyandırabiliyor. Bu kitabı beğenenler Swastika Geceleri'ni de okuyabilirler. Bu kitaptan çok daha önce yazılmış ve feminist distopyanın öncüsü olan bir kitap.
Kitabın
Reklam
Özgürlüğün tadını çoktan kaybetmeye başlamıştık, bu duvarları güvenli bulmaya başlamıştık. Atmosferin üst katmanlarında parçalanır, buharlaşırsınız, sizi bir arada tutan bir basınç olmayacaktır.
"Büyüyünce ne olacaksın bakalım?" Bu soruyu küçükken bize sorduklarında astronot, ip cambazı ressam ya da dansçı gibi hayal gücümüzü kısıtlamadan istediğimiz cevapları vermemize izin vardır. Ancak yaşınız biraz büyüdüğünde mesela lilselere giriş sınavı zamanında güzel sanatlar lisesine gitmek isterseniz hele ki puanınız fen lisesine tutarken ailenizden duyacağınız cümle şu olur: "Oğlum/Kızım ben sana yapma demiyorum ki hobi olarak onu da yaparsın." Yani hayallerinizin peşinden hobi olarak koşmanıza izin verirler. Aynen kitaptaki Neil karakteri gibi.
Welton Akademisi aşırı derecede disiplinli ve öğrenci tabiriyle dinazor olarak kabul edilen sabit fikirli öğretmenlere sahip zeki öğrencilerin gittiği bir okuldur. Öğrenciler geceleri bile çalışma grupları oluşturarak ders çalışırlar. Ancak okullarına gelen yeni edebiyat öğretmeni John Keating diğer öğretmenlerden oldukça farklıdır. Eski bir Welton Akademisi mezunudır ve aynı zamanda Ölü Ozanlar Derneği'nin çaylak bir üyesidir. İlk dersinde kitapların mutlak doğrulararı öğretmediğini edebiyat kitabının ilk sayfasını yırtıp çöpe atmalarını söylerek öğrencilere öğretir. Öğrencilere farklı bakış açılar kazandırmayı amaçlar ve hayal kurmanın önenimi öğretir. Derslerde farklı metotlar kullanır. Kısacası sıradışı bir öğretmendir. Ancak her farklı insan gibi o da normal olanların gazabına uğrar.
Öğrenciler birgün Bay Keating'in yıllığını karıştırırken Ölü Ozanlar Derneği'nin adını görürler ve bu derneğin toplantılarını yeniden yapmaya karar verirler. Topluluğun asıl amacı hayatın iliğini emmetir. Ancak bunu yaparken boğazınıza kemik kaçmamasına dikkat etmeniz gerekiyor Bay Keating'in deyimiyle. Bir mağrada toplanarak çeşitli şairlerden ve kendi yazdıkları şiirler okurlar.
Kitapta pekçok şiir geçiyor ama benim en çok
