Kavlimaruf

Kavlimaruf
@KavliMaruf
Verdiğiniz sözlere vefa gösterin. (17/İsra, 34) Çünkü kul hakkı, Allah’ın terazisinde en hassas ölçüdür. Korku, Allah’a teslim olmayanın yüküdür; tevekkül ise müminin zırhıdır.
44 okur puanı
Mayıs 2025 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
Bismillahi tevekkeltu alallah velâ havle velâ kuvvete illa billâh
Din
Reklam
Ben emaneti dağa taşa teklif ettim, ebâ ettiler, çekindiler, kabul etmediler. İnsanoğlu ki, za-lûm ve cehûldür, kabul etti. Ne büyük mesuliyet!.. İnsanda terakki ve tekâmüle hudut yok... Bir kere dibe düştü mü, «Belhüm adal!» tâbirinin de ifade ettiği gibi hayvandan aşağı... Bugünün dünyası işte o dip noktasına kadar inmiştir.
Alıntı
Tek mesele, varlık hikmetinde... Niçin varım? Mes'elelerin mes'elesi... Var olmak ne büyük şey! Eğer fazla düşünülecek olursa, insanı cinnete kadar götürür. Varım!.. Niçin? Bunu İslâm mutasavvıfları gayet güzel izah etmişlerdir. Hiçbir izah mutlak değilken, onlar mutlak noktaya dek gitmişlerdir.
Alıntı
Yani tek dâvası dünyanın, ebedî tekâmül seyri içinde Allah'a doğru yol almak...
Alıntı
İçinde taşıdığın o derin kalbi sıkıntıyı, göğsünün üzerinde sessizce büyüttüğün o ağır yükü, geceler boyu uykusuz bırakan o endişeleri, kimseye anlatamadığın o iç hesaplaşmaları, kimsenin görmediği saatlerde döktüğün o gözyaşlarını, kimsenin fark etmediği anlarda sırtlandığın o fedakârlıkları, kimsenin takdir etmediği, hatta belki küçümsediği o bitmek bilmeyen çabayı… bütün bunları, gerçekten samimiyetle, içtenlikle, sadece Allah rızası için gösterdiğin o karşılıksız emeği, Allah'tan başka hiçbir kimse tam anlamıyla anlayamaz, kıymetini bilemez, hakkını teslim edemez. Çünkü insanlar ancak dışardan görüneni görür attığın adımları, söylediğin sözleri, verdiğin tepkileri… Ama kalbinin en kuytu köşesinde sakladığın o acıyı, o yorgunluğu, o "keşke"lerle dolu sessiz çığlıkları, vazgeçmemek için her defasında yeniden topladığın iradeni, kimseye göstermeden gömdüğün hayal kırıklıklarını, yalnız başına verdiğin o mücadeleleri… işte bunları ancak kalpleri yaratan, her bir hücresini bilen, her bir gözyaşını kaydeden, her bir niyeti gören Allah bilir ve anlar. O yüzden yorulduğunda, anlaşılmadığını hissettiğinde, "Kimse görmüyor zaten" dediğinde şunu hatırla: Gördüğü ve takdir ettiği tek Zat vardır ki O da yeter. O’nun görmesi, insanların bilmesinden kıymetlidir. O’nun "Biliyorum" demesi, dünyanın "Anlamadık" demesinden daha tesellidir. Gösterdiğin çabayı, kalbindeki o derin sıkıntıyı, Allah'tan başka kimse gerçekten anlamayacak…
Duygu ve Düşünce
Reklam