Büşra Kaya
@Kayabusra98
Her bir olay zincirin bir halkasıydı,onu bu ana kadar getirmişti.Böyle olayların olmasının olasılığı neydi acaba? Binde bir? Milyonda bir? Milyarda bir? Böyle bir şey asla hesaplanamazdı. İşte hayatın en güzel tarafı da buydu; her şey olabilirdi,her ne kadar olasılıksız olursa olsun olabilirdi,olasılık dışı olan bir olay mutlaka olurdu.
+Ne düşündüğümü söyleyeyim mi sana?
-Söyle
+Bence biz kör olmadık,biz zaten kördük
-Gören körler mi?
+Gördüğü halde görmeyen körler
Dünya olarak salgınla boğuştuğumuz şu günlerde okuyarak iyi mi yaptım yoksa psikolojimi daha da bozmuş mu oldum bilmiyorum.Ancak kitaptan çok etkilendiğim aşikar.José Saramago beklenmedik bir felaket karşısında bir ülkenin ve o ülkenin insanlarının nasıl vahşileşebildiklerini,bencilleşebildiklerini,ahlaksızlaşabildiklerini öyle güzel bir üslupla anlatmış ki etkilenmemek elde değil zaten.Bir körlük salgınıyla dünya nasıl değişebilir,tüm değer yargıları nasıl bir anda hiç olabilir çok iyi görebiliyor ve dış dünyanın yansımasını okurken aslında kendimize dönüp bir iç sorgulama da yapıyoruz.Herkesin kör olduğu bir yerde isimlerin ve yerlerin hiçbir önemi yok diyor ve hiçbir karakterin ismi olmadan,doktorun karısı,koyu renk gözlüklü genç kız,şaşı çocuk gibi sıfatlarla tanıyoruz onları.Harika bir distopya edebiyatı örneği...
*Kitabın tek eksiği konuşmaların tırnak işareti ya da konuşma çizgileriyle değil virgülle birbirinden ayrılmış olması.Bu nedenle dehşete düşmüş bir şekilde okurken bazen konuşmaları anlayamayıp tekrar tekrar okumak zorunda kalabiliyorsunuz
Hayatım boyunca kim bilir kaç kez, gerçeklik beni hayal kırıklığına uğratmıştı,çünkü onu algıladığım anda,güzelliğin tadına varabilecek tek organ olan hayal gücüm,sadece karşımızda bulunmayan şeyi hayal edebilmemizi öngören zorunlu kural gereği,ona yoğunlaşamamıştı...
