İçimdeki zavallılık hissi kayboldu birden. Hayat sürüyordu, daktilo vardı, kağıt vardı, onları görmek için göz vardı, onlara hayat verecek düşünceler vardı.
İnsanın yaptığı kötülüğü, zaaflarını itiraf etmesi,edebilmesi kolay mı, hatta mümkün mü? Hem kendi ruhunun bataklığına dönüp bakabilmek; baktıktan sonra hayatına bakmamış gibi devam edebilmek...