Şöyle düşünüyorum: Bak,şu saman yığınının yanında uzanmış yatıyorum...İşgal ettiğim yer öylesine küçücük,evrende bulunmadığım ve umurunda bile olmadığım alanın yanında öylesine ufacık,yok sayılacak kadar küçük ki...ve yaşayacağım zaman dilimi benim bulunmadığım ve bulunmayacağım sonsuz zamanın yanında öylesine az ki...Oysa, bu atomun,bu matematiksel noktanın içinde kan dolaşıyor,bir beyin çalışıyor, birtakım istekleri var...Ne kepazelik ! Ne saçmalık !
Gurney uzunca bir süre sustuktan sonra, " olanlara pek üzülmüş gibi görünmüyorsunuz, " dedi.
" Çok üzüldüm.On dakika kadar.Bundan fazlası benim gibi rahatıma düşkün biri için zaman kaybı olurdu.