Kayıp Rıhtım
@KayipRihtim
Edebiyatta kaybolanlara. | kayiprihtim.com
Tüm Panayırların Heyulası (2022, İthaki Yayınları)
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yeni Paris’in Son Günleri: Sürrealist Bir FantazyaEdebiyat
China Miéville için son on yılın en yaratıcı fantastik ve bilimkurgu yazarlarından biri demek kesinlikle yanlış olmaz. Genç yaşında Arthur C. Clarke gibi prestijli bir ödülü üç kez, Locus Ödülü’nüyse tam dört kez kazanma başarısı gösteren İngiliz yazar, son derece uç noktalarda gezen hayal gücü ve orijinal kurgularıyla dikkat çekiyor. Yayımlattığı son kısa romanı Yeni Paris’in Son Günleri de yazarın bu özelliğini ziyadesiyle yansıtıyor.
Yurt dışında 2016 yılında basılan kitap bizleri İkinci Dünya Savaşı sırasındaki Paris’e götürüyor. Ama bildiğimiz tarihin dışına çıkıp, alternatif bir zaman dilimi resmediyor sayfalarında. Bu yeni gerçeklikte tüm sürrealist eserler hayat bulmuş ve Paris’in sokaklarında cirit atmaya başlamıştır. Şehir halkıysa bir yandan işgalci Nazilerle savaşırken diğer yandan da sağı solu belli olmayan bu tuhaf yaratıklarla bir arada yaşamak zorunda kalmıştır. Sadece bununla kalsa iyi, Nazilerin okült bilimlere olan tutkusu Cehennem ordularını da şehre çekmiş, işleri iyice çorba hâline getirmiştir. İşte bu karmaşada La Main à Plume’dan, yani sürrealist direnişçilerden biri olan Thibaut adındaki genç bir adamın başından geçenleri okuyoruz Yeni Paris’in Son Günleri kitabında.
M. İhsan Tatari
İncelemenin tamamı: kayiprihtim.com/inceleme/yeni-p...
Elif Şafak kitaplarıyla tuhaf bir ilişkim var. İlk romanlarının dilini ağdalı, yapısını kırılgan bulmuştum. Son romanlarında ise dil aşikâr, yapı formülaik gelmişti. Peki On Dakika Otuz Sekiz Saniye? Roman en sevdiğim Şafak kitabı oldu; ama sevmem için bazı şeylere kızmam, bazı şeyleri küçümsemem, sonra bunları içimde tartıp yine kendi içimde kabullenmem gerekti. Afra tafra yapmayı bırakınca da merak etmeden duramadım: Geri dönüp okusam Şafak külliyatına bakışım değişecek mi?
Roman Tekila Leyla lakaplı bir hayat kadınının kendini yol kenarına atılmış bir halde ölü bulmasıyla başlıyor. Leyla kalbinin durduğu; ama zihninin çalışmaya devam ettiği on dakika otuz sekiz saniye boyunca her dakika bir koku alıyor ve koku onu önce hayatının bir gününe, oradan da daha geniş bir dönemine götürüyor. Bu git-gel düzeniyle Leyla’yı Van’da doğduğu evden İstanbul’da bir çöp kutusuna taşıyan olaylara tanıklık edip en yakınında tuttuğu kişileri tanıyoruz.
Orçun Can
İncelemenin tamamı: kayiprihtim.com/inceleme/on-dak...
Pia Mater: Beynin Dilinde Bir ÖyküEdebiyat
Pia Mater – 0. Bölüm
Bir Afrika kabilesinde şöyle bir söz vardır: “Köyü tarafından sevilmeyen çocuk, sonunda o sevgi sıcaklığını hissetmek için köyünü yakar.”
İlk bölüme açılan bu satırlar, henüz en başında -kitabın da zaman zaman zikrettiği- Patrick Süskind’in Jean Baptiste Grenouille’sünü akıllara getirir. Koku romanının başkahramanı olan Grenouille, annesinin balıkçı tezgâhı ardında kana, bağırsağa, iliğe bulanmış satır sesleri, tazeliğini çoktan yitirerek uyuşuk sinekleri çeken bayat balık kokuları; fakat bunların da ötesinde umursamazlığın, renksizliğin, duygusuzluğun, kanıksamanın, görmezden gelişin gerçekliğine açar gözlerini. Ciğerlerine dolan ilk nefes, köyü tarafından sevilmediğini ve ömrü boyunca da asla sevilmeyeceğini fısıldar küçük bebeğe. Ama o, fısıltının söylediklerine kulak asmaz; zira kulağına çalınanların kokusunun peşindedir esas. Ona hayat veren her nefeste sevgisizliği teneffüs eder. Böylece sevginin kokusunu, diğer her şeyden ayırt eder, ömrünün son nefesinde.
Rabia Elif Özcan
İncelemenin tamamı: kayiprihtim.com/inceleme/pia-ma...