"Ama bilmek ve şahit olmak en büyük mutluluktur."
Bugünkü mutsuzluğumuzu neye bağlamalı? Cahilliğimize mi, körlüğümüze mi?
Yoksa şahit olduklarımızın zifiri karanlık olmasına mı?
Herhalde tarih boyunca hiç kimse (padişahlar, krallar dahil) bu kadar olaya bu kadar hızlı ve kısa zamanda şahit olmamıştır. Ölümler, hırsızlıklar, dolandırıcılar, aldatmalar... Şahit olduklarımızın hiçbiri hayrlı şeyler değil ki. Üzerine kara bulut gibi çökmüş bir cehalet (ya da çok bilmişlik) de eklenince, gördüğümüz olaylara bir gören körlük ile yaklaşıyoruz. Şahit olmuyoruz, sadece görüyoruz. Ve geçiyoruz.
Aman şahit yazmasınlar..