Nuestras vidas son los rios que Van a dar en la mar, qu'es el morir.
*birer nehirdir hayatlarımız adına ölüm denen, o denize doğru akan.
Lizbon'a Gece TreniPascal Mercier
Etrafına bakın, birbirine gülen, sarılan, aile ve dostlar var. Bir de el ele tutuşan sevgililer. Sonra bir de dükkan camındaki kendine bak. Ne elini tutan sevgilin var, ne sana gülerek bir şeyler anlatan dostun, ne de yanında varlığını hissettiğin ailen. Bu yüzden sevmem kalabalığın içindeki yalnızlığı, kalbine kalbine vuruyor yalnızlığını.
Senin o kocaman kocaman gözlerin yok mu
Nasıl duruyor boşluğunda arzuların anlamıyorum
Nasıl nasıl bakıyor bana
Böyle merhametten uzak
Git diyorsun
Nereye gideyim?
Ümitlerim ne olacak?
Bunca şiirleri kim söyleyecek sana?
Kim anlatacak dünyaya sığmayan güzelliğini?