Yasin Keskinoğlu
@Keskinoglu61
Üniversite
istanbul
İstanbul
23 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Çalıkuşu Feride karakteri üzerinden güçlü ve idealist bir kadın portresi sunar
Feride yaşadığı hayal kırıklıklarına rağmen Anadolu’da öğretmenlik yaparak ayakta kalır ve zamanla olgunlaşır
Roman yalnızca bir aşk hikayesi değildir fedakarlık yalnızlık ve toplumun kadına bakışı da işlenir
Reşat Nuri Güntekin sade ve akıcı diliyle eseri bugün bile etkileyici kılar
Ömer karakteri okurken zaman zaman sinir bozucu oluyor. Sürekli kararsız, sürekli bahaneler üretiyor ve hiçbir şeyin sorumluluğunu tam anlamıyla üstlenmiyor. Ama bir yandan da “Gerçek hayatta da böyle insanlar var” dedirtiyor. Hatta yer yer insan kendiyle bile benzerlik yakalayabiliyor. Macide ise daha ayakları yere basan, ne istediğini bilen biri. Ömer’in zayıflıkları onun yanında daha da netleşiyor.
Kitap boyunca fark edilen en önemli şey şu: Ömer’in asıl problemi dış dünya değil. Ne parasızlık, ne çevresi, ne de dönemin şartları… Asıl sorun, kendi içindeki korkaklık ve iradesizlik. Zaten kitabın adı da tam olarak bunu anlatıyor. İnsan hatalarını kabullenmek yerine “içindeki şeytan”a atıyor suçu öneririm
Tutunamayanlar1000Kitap
Kitabı okurken kendimi sürekli durup düşünürken buldum Bazen karmaşık geldi bana bazen çok tanıdık Selim Işık’ın hayata uyamama hâli çoğu yerde insanın içini acıtıyor Bu kitap bana herkesin güçlü görünmeye çalıştığı bir dünyada kırılgan olmanın ne kadar zor olduğunu hissettirdi Bitirdiğimde “galiba ben de bazı şeylere tutunamamışım” diye düşündüm.
okurken kendimi rahat hissetmedim ama sanırım kitap da tam olarak bunu istiyor. Anlatıcının sürekli kendisiyle çelişmesi, insanlardan kaçarken onlara ihtiyaç duyması, bile bile mutsuzluğu seçmesi çok gerçekti. Okudukça onun sadece “garip” biri olmadığını, aslında bastırılmış öfkenin, gururun ve yalnızlığın sesi olduğunu fark ediyorsun. Bu kitap bir hikâye anlatmaktan çok insanın karanlık tarafını masaya yatırıyor. Bitirdiğimde aklımda kalan şey şuydu: insan bazen acıyı bırakmak istemez, çünkü acı onun kimliğinin bir parçası hâline gelmiştir. Yorucu ama düşündürücü, kolay unutulacak bir kitap değil.
bazı insanlar aşkla değil kontrolle sevmeyi öğreniyor Sınırların sevgi sanıldığı merakla başlayan bir şeyin zamanla insanın kendini sorgulamasına dönüştüğü bir hikâye Okurken sık sık “bu gerçekten aşk mı, yoksa alışmak mı?” diye düşündüm Bitirdiğimde geriye kalan şey tutku değil insanın kendini kaybetmeden sevilip sevilemeyeceği sorusu oluştu
