Kev
@Kev_
78 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Reklam
Başlarda bu kitabı anlamakta biraz zorlandım. Cümleler dağınık gibiydi, hikâyeler net bir yere bağlanmıyordu ve ne anlatmak istediğini tam çözemiyordum. Ama sayfalar ilerledikçe metin akmaya başladı, duygular yavaş yavaş yerini buldu. büyük olaylardan çok, söylenmeyen cümleleri, yarım kalan hisleri ve arada kalmış insanları anlatıyor. Herkes birbirine yakın ama aslında kimse tam olarak dokunamıyor. Konuşulabilecek çok şey var ama çoğu zaman susuluyor.Okurken şunu düşündüm:Bazı insanlar hayatımıza giriyor, her şeyi anlatabileceğimizi sanıyoruz… ama en çok söylememiz gereken şeyleri içimizde bırakıyoruz.
Bazen insanın en çok ihtiyacı olan şey, kaçacak bir yer değil…Hatırlayacak bir hikâye oluyor.Saklı Bahçeler Haritası tam da böyle bir kitap.İçinde biraz hüzün, biraz umut, bolca da insanın kalbine dokunan anlar var.Bu hikâye; geçmişiyle, kırgınlıklarıyla ve içindeki sessiz yaralarla yol alan bir kadının etrafında şekilleniyor. Hayatın ona sunduğu zorluklara rağmen, kendi içindeki “saklı bahçeleri” keşfetmeye çalışıyor. Çünkü bazen iyileşmek için dışarıya değil, içimize bakmamız gerekiyor.Kitap boyunca;unutulan anılar, bastırılmış duygular ve yarım kalmış cümleler birer birer gün yüzüne çıkıyor. Her sayfa, insanın kendine sorduğu o tanıdık sorularla dolu:“Ben kimim?”“Ne yaşadım?”“Ve bundan sonra ne olacak?”Nermin Yıldırım’ın dili çok samimi, çok gerçek.Okurken sanki biri yanına oturmuş da sana kendi hikâyesini fısıldıyormuş gibi. Ne süslü cümleler var, ne de yorucu anlatımlar… Sadece içten, sade ve kalbe dokunan bir anlatı.Saklı Bahçeler Haritası bana şunu hatırlattı:Herkesin içinde kimsenin bilmediği bir bahçe var.Ve bazen o bahçeyi keşfetmek, insanın kendini yeniden bulması demek.
