Kev
@Kev_
78 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Reklam
benim için biraz sabır isteyen bir okuma oldu.Açıkçası kitabın diline ve anlatımına alışmam başta çok kolay olmadı.Bazı sayfalarda durup tekrar okumak zorunda kaldım, hatta “ben şimdi tam olarak ne okudum?”dediğim yerler bile oldu.Bu yüzden akıcı bir okuma deneyimi yaşadığımı söyleyemem.Ama buna rağmen kitabın kurduğu atmosfer beni okumaya devam etmeye itti. Yazarın yarattığı o puslu, tuhaf ve biraz da gerçek ile hayalin birbirine karıştığı dünya gerçekten çok farklıydı. Tarih, felsefe, macera ve fantastik unsurların iç içe geçmesi kitabı ilginç kılan şeylerden biri bence.Olayları anlamak bazen zor olsa da bu dünyanın içinde dolaşmak merak uyandırıcıydı.Benim için“bayıldım"diyebileceğim bir kitap olmadı ama kesinlikle sevdiğim ve iyi ki okumuşum dediğim kitaplardan biri oldu.Çünkü alıştığım romanlardan çok daha farklı bir anlatımı ve atmosferi var.Bazen zorlayıcı olsa da okurken insana başka bir edebiyat dünyasının kapısını aralıyor gibi hissettiriyor.
Hamnet
Bu kitap bittiğinde içimde büyük bir yıkım değil, daha çok uzun süren bir sessizlik kaldı. Herkes çok ağır diyor ama bence ağır değildi; duygusu yoğundu sadece. Yine bazı yerlerde hiç akmadı. Özellikle detayların uzadığı bölümlerde kopacak gibi oldum. Ritmi zaman zaman düştü ama tamamen bırakmak da istemedim çünkü anlatılan şeyin duygusu beni tutmaya devam etti.Yazar Maggie O'Farrell, Shakespeare’in hayatındaki küçük bir bilgiden koskoca bir yas hikâyesi çıkarmış. Ama merkezde Shakespeare yok; hatta çoğu yerde adı bile geçmiyor. Merkezde Agnes var ve ben kitabı en çok onun için okudum. Sezgileri güçlü, doğayla bağı olan, biraz yalnız, biraz dışarıda kalan bir kadın… Onun bir şeylerin ters gittiğini hissedişi, o çaresizlik hali gerçekten kalp sıkıştırıyor. Hamnet’in hastalık sürecini okurken içimde sürekli bir daralma vardı.Sonrasında yas başlıyor ama dramatik bir şekilde değil. Sessiz, içe çöken bir yas. Bir annenin susarak yaşadığı acı, bir babanın uzaklaşması… William Shakespeare Londra’dayken evde başka bir kırılma yaşanıyor ve o kaybın ileride “Hamlet”e dönüşecek olması düşüncesi insanın içini ayrı burkuyor. Bu kitap bana şunu düşündürdü: Bazı kayıplar sadece birini alıp gitmiyor, geride kalan herkesin içindeki bir şeyi de eksiltiyor.Evet, yer yer akmadı. Evet, sabır istedi. Ama bitirdiğimde iyi ki okumuşum dedim. Çünkü gösterişli bir dram yerine, gerçek ve sessiz bir acıyı anlatıyordu. Ve o acı bittiğinde bile biraz benimle kaldı.
Piyano AkortçusuEdebiyat
Bu kitaba başlarken daha sakin, hatta biraz tekdüze bir okuma bekliyordum. İlk sayfalarda ritmi yavaş geldi, hatta “acaba ilerleyecek mi?” diye düşündüğüm anlar oldu. Ama sonra fark ettim ki yavaşlık bilinçli; tıpkı bir piyanonun akort edilmesi gibi, hikâye de sabırla kendi tonunu buluyor.Edgar Drake’in iç dünyası, dış dünyadan çok daha gürültülü. Londra’daki düzenli, güvenli hayatından alınıp Burma’nın bilinmezliğine gönderilmesiyle aslında sadece bir piyanoyu değil, kendi inançlarını da akort etmeye çalışıyor. Kolonyal arka plan, doğanın betimlemeleri, yalnızlık hissi… Hepsi o kadar detaylı ki bazı sahnelerde gerçekten nemli havayı ve o yoğun sessizliği hissettim.Benim en sevdiğim kısım, hikâyenin ahlaki ikilemlerle örülmesi oldu. Doğru sandığımız şey gerçekten doğru mu, yoksa bize öğretilen mi? Edgar’ın yaşadığı hayal kırıklıkları ve içsel çözülmeler çok gerçekti. Özellikle “medeniyet” kavramının sorgulanışı beni etkiledi.Aşk kısmı ise çok büyük ve dramatik bir aşk değil; daha çok özlem, mesafe ve kırılganlık üzerine kurulu. Bu da hikâyeye daha sahici bir hava katmış. Duygu geçişleri yumuşak ama derin. Kitap bağırmıyor; fısıldıyor. Ve bence en etkileyici yanı da bu.Genel olarak ağır ama atmosferi güçlü bir roman. Sabırlı bir okuma istiyor ama verdiği his uzun süre kalıyor. Eğer içsel yolculukları, doğa tasvirlerini ve insanın kendi inanç sistemini sorguladığı hikâyeleri seviyorsanız, bu kitap tam o his.