Bir kitaptan beklentisi ne olmalı insanın? İçine çeken bir olay örgüsü mi? Her biri bütünüyle gizem barından karakterler mi? Her satırının altına gizlenen bilgiler, ilgiyi üstüne çeken gerçekler mi? Herkes için değişebilen sorular bunlar, herkesin de elbette ki farklı cevapları var. Benim de kitabın arka kapağı ve yazarın ismiyle kafamda oluşan birtakım beklentiler vardı. Pia Mater ise henüz en başında bu beklentileri evirip çevirip bütünüyle değiştirdi. Okuduğum romanın kendini bir noktada diğerlerden sıyrılacağını düşünmüştüm ama inanın ruhumda ve mantığımda aynı anda bir yer edineceğini hiç düşünmemiştim. Her biri farklı anlarda, mekanlarda bulunan karakterleri tanımakla başlayan yolculuğumuz onların ilgi alanlarını ve uzmanlıklarını büyük bir merakla okuyarak devam ediyor. Yazarın bilimsel gerçekleri karekterlere harmanlayarak onlara has bir biçimde sunması oldukça etkileyiciydi. Olayların örgüsünü ise bu gerçeklerin arkasında saklamayarak okuyucuyu boğmadan ilgi çekici bir hikayeyi uzmanlıkla sunmuştu. Heyecanın kurgunun bütününe yayıldığını düşünülürse hangi noktadan kitabın konusunu anlatmam gerektiği konusunda emin olamıyorum. Karakterlerin birçoğu çok yönlü olduğundan onları anlatacak kelimeleri de net seçemiyorum. Tek bir paragrafla kitabı tarif edecek olsam, korkunun, cesaretin, adına aşk denildiğinde hakaret sayılacak koşulsuz bir sevginin, inanmanın, büyümenin, insan denen canlının acımasızlığını, insan olan canlının merhametinin, güzelliğin, çocukluğun, bilimin, geçmiş gibi görünen zamanın, dostluğun, kaderin, ihanetle lekelenen ilişkilerin, eninde sonunda ortaya çıkan gerçeklerin zeki bir adamın zihninde müthiş bir kurguya dönüştürülerek etkileyici cümlelerle sunulması diyebilirim.