Bilhassa tahammül edemediğim bir şey, kadının erkek karşısında her zaman
pasif kalmaya mecbur oluşu... Neden? Niçin dâima biz kaçacağız ve siz
kovalayacaksınız?.. Niçin daima biz teslim olacağız ve siz teslim
alacaksınız? Niçin sizin yalvarışlarınızda bile bir tahakküm, bizim
reddedişlerimizde bile bir aciz bulunacak? Çocukluğumdan beri buna daima isyan ettim, bunu asla kabul edemedim. Niçin böyleyim, niçin diğer kadınların farkına bile varmadıkları bir nokta bana bu kadar
ehemmiyetli görünüyor? Bunun üzerinde çok düşündüm. Acaba bende anormal bir taraf mı var, dedim. Hayır, bilakis, belki diğer kadınlardan daha normal olduğum için böyle düşünüyorum. Çünkü hayatım, sırf bir tesadüf eseri olarak, diğer kadınları mukadderatlarını tabii görmeye alıştıran tesirlerden uzak geçti...
Dünyada sizden, yani bütün
erkeklerden niçin bu kadar çok nefret ediyorum biliyor musunuz? Sırf
böyle en tabii haklarıymış gibi insandan birçok şeyler istedikleri için...
Kendimi ne kadar manasız şeylerle
üzdüğümü anlıyor, bütün kabahati hayalperestliğimde, kendi içime
kapanıp kuruntu yapmamda buluyordum. Fakat artık değişecektim.