Eda Aydoğdu
@KitabimlaBirlikte
Mimar
Samsun
35 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
“Hep söylenen baba-kız & anne-oğul ilişkisi gerçekten çok hassas bir denge değil mi?”
Hele bir de yollarını ayırmış ebeveynler olunca…
İşte o denge bazen çocukların omuzlarında sessizce kırılıyor. Çünkü aslında hiçbir çocuk anne ya da babasından ayrılmaz; ayrılan yetişkinlerdir. Ama çoğu zaman öfkeler, kırgınlıklar ve söylenemeyenler fark etmeden çocukların kalbine bırakılıyor. Bir ebeveyne duyulacak sevgi, zamanla kırgınlığa hatta nefrete dönüşebiliyor…
Yazar bu duyguyu kitap boyunca çok derinden hissettirmiş.
Boşanmış bir anne-babanın arasında büyüyen genç bir kız… Babasından uzak, yıllarca ona öfkeyle yaşamış biri. Fakat babasının intiharıyla birlikte tüm dengesi sarsılıyor. Gerideyse sadece cevapsız sorular, yarım kalmış duygular ve geri alınamayacak pişmanlıklar kalıyor.
Bu noktadan sonra kitap sadece bir olay örgüsü anlatmıyor aslında; çocukluk yaralarıyla, eksik kalan sevgilerle ve yıllarca yanlış bildiğimiz duygularla yüzleştiriyor bizi.
Okurken en çok şu cümle zihnimde kaldı:
Bazen çocukların kalbine kendi kırgınlıklarımızı bırakıyor ve onların sevgilerinden eksiltiyoruz…
İşte kitap tam da bu yaraya dokunuyor
Reklam
Hep derler ya, dünyanın en büyük acısı evlat acısı diye…
…ve gerçekten bazı duygular var ki, kelimeler yetmiyor. Yaşamayanın tam olarak anlayamayacağı, ama hissinin bile insanın içine oturduğu bir acı…
Hamnet’i okumaya başlarken aslında neyle karşılaşacağımı az çok biliyordum ama içimde belirgin bir beklenti yoktu. Buna rağmen, bu kadar derinden hissettiren bir anlatım beklemiyordum.
Kitabın merkezinde belki sadece bu acı yok…
William Shakespeare’ın hayatına dokunan detaylar, karakterlerin işlenişi, dönem atmosferi gerçekten çok güçlü.
Dönemin getirdiği kadın olmanın ağırlığı…
Sevgilerin açıkça gösterilmeden yaşandığı o mesafeli zamanlar…
Ama bir yanda da küçük bir çocuğun ikizine duyduğu o saf ve derin bağ, onun için kendinden vazgeçişi…
Ve ardından anneyle babanın içine çöken o tarifsiz evlat acısı…
Aslında bu, sadece bir kaybın hikâyesi değil;
Bir ailenin bu acıyla baş etmeye çalışmasının, dağılmadan ayakta kalma çabasının hikâyesi…
Ama ben okurken hep aynı yerdeydim …
Bir annenin yaşadığı o tarifsiz boşlukta.
Sayfalar ilerledikçe hikâyeden çok o duygunun içinde kaldım.
Sanki anlatılan bir olay değil de, hissedilen bir acıydı…
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde hikâyesini değil, hissettirdiğini hatırlarsın ya…
Bu kitap benim için tam olarak öyle oldu
Hikmet Hükümenoğlu ile tanışalı çok uzun zaman olmasa da bu kısa sürede okuduğum üçüncü kitabı;
Sonra Gözler Görür.
Yazarın anlatımı, kurduğu dünyalar ve hikâyelerindeki akıcılık sayesinde kitaplarını okumak benim için ayrı bir keyif. Kitaplığımda bekleyen diğer kitabını okumak için artık hiç düşünmem.
Sonra Gözler Görür, kurgusu diğerlerine göre biraz daha farklı olsa da, yazar insan psikolojisini ve ilişkileri sade ama etkileyici bir dille yansıtmış. Hikâyeye bir de cinayet unsuru eklenince tempo iyice artıyor ve sayfalar su gibi akıyor.
Ayrıca tam bir film/dizi hissi veren bir kitap. Hatta okuma sırasında yaptığım küçük bir araştırmada, dizi uyarlamasının şu anda çekim aşamasında olduğunu öğrenince ayrı bir mutlu oldum.. Her zaman dediğim gibi… bir hikâyeyi ekranda görmeden önce satırlarda keşfetmek bambaşka bir deneyim ..
Dizi yayınlanmadan okumak isteyenlere duyurulur
Körburun’u okurken kendimi sürekli hikâyenin içinde buldum. Hani bazı kitaplar sayfa sayısına bakmaksızın, akıp gider ya… benim için de öyle oldu. Hikmet Hükümenoğlu’nun dili zaten çok samimi geliyor bana ama bu kitapta o samimiyetle beraber bir sakinlik de vardı.
Karakterlerin birbirleriyle olan ilişkileri, aralarındaki gerginlikler, küçük küçük detaylar… Zorlamadan, çok doğal bir şekilde anlatmış yazar.
Hikaye İstanbul açıklarında Körburun adında bir adada öyle doğal ilerliyor ki..Meral’in içine kapanık hâli, Hayri’nin bitmeyen hırsları, kasabanın gündelik telaşı… hepsi çok tanıdık..
Hele bir de Neriman Abla var ki.. kendi kendine konuşan, herkesin biraz ‘deli’ dediği ama aslında tertemiz kalpli, saf ve iyi niyetli ..
Türklerin ve Rumların iç içe yaşadığı bu küçük adada herkes birbirini tanıyor, herkesin ayrı bir hikâyesi var.
Bittiğinde kitaptan kopmak istemedim. Yazarı zaten seviyordum ve bu kitapla kendime bir kez daha hak verdim.
Kısacası, “Körburun” benim için güzel bir okuma deneyimi oldu. Akıcı, sade ve etkili… Böyle kitaplarla karşılaşınca gerçekten seviniyorum.
El Kızı; Bu bir hikâye değildi.
Bu, bir kadının sessizce yok edilmesiydi.
Nazan’a okurken kızdım… çünkü bu kadar iyi, bu kadar saf olunmaz dedim içimden.
Ama sonra anladım: bazı insanlar saf olduğu için değil, kalbi temiz olduğu için kaybediyor.
Kaynanasına olan öfkem tarif edilecek gibi değil…
Bir kadının başka bir kadını bu kadar ezebilmesi insanın içini acıtıyor….ama en çok acıtan şey oğlunun susması…
Bir insanın, sevdiği kadını savunacak cesareti bulamaması, ya da bulsa dahi sevdiğinin yerine başkasını koyması..
Nazan’ın gidişine herkesin alışması ama onun kalbinin yerinde masum masum beklemesi…
Nazan oğlundan koparılırken bile sevgisinden kopmuyor…
Sevgisi eksilmiyor, büyüyor… ama o sevgiyi taşıyacağı bir hayat kalmıyor elinde.
Ve anlıyorsun:
Bazen en ağır yük yoksulluk değil…
Sevilmediğin bir hayatta başkalarının çıkarı uğruna yaşamaya çalışmak.
Kısacası Orhan Kemal yine bildiğimiz gibi… öyle bağırmadan, süslemeden anlatıyor ama insanın içini darmadağın etmeyi de çok iyi biliyor.
Reklam