Eda Aydoğdu
@KitabimlaBirlikte
Şu anda okuduğu kitaplar
8/10
13 günde okudu
·Okunma: 28 Mart 2026 00:56
·2026 9. kitabı
Körburun’u okurken kendimi sürekli hikâyenin içinde buldum. Hani bazı kitaplar sayfa sayısına bakmaksızın, akıp gider ya… benim için de öyle oldu. Hikmet Hükümenoğlu’nun dili zaten çok samimi geliyor bana ama bu kitapta o samimiyetle beraber bir sakinlik de vardı.
Karakterlerin birbirleriyle olan ilişkileri, aralarındaki gerginlikler, küçük küçük detaylar… Zorlamadan, çok doğal bir şekilde anlatmış yazar.
Hikaye İstanbul açıklarında Körburun adında bir adada öyle doğal ilerliyor ki..Meral’in içine kapanık hâli, Hayri’nin bitmeyen hırsları, kasabanın gündelik telaşı… hepsi çok tanıdık..
Hele bir de Neriman Abla var ki.. kendi kendine konuşan, herkesin biraz ‘deli’ dediği ama aslında tertemiz kalpli, saf ve iyi niyetli ..
Türklerin ve Rumların iç içe yaşadığı bu küçük adada herkes birbirini tanıyor, herkesin ayrı bir hikâyesi var.
Bittiğinde kitaptan kopmak istemedim. Yazarı zaten seviyordum ve bu kitapla kendime bir kez daha hak verdim.
Kısacası, “Körburun” benim için güzel bir okuma deneyimi oldu. Akıcı, sade ve etkili… Böyle kitaplarla karşılaşınca gerçekten seviniyorum.
El Kızı; Bu bir hikâye değildi.
Bu, bir kadının sessizce yok edilmesiydi.
Nazan’a okurken kızdım… çünkü bu kadar iyi, bu kadar saf olunmaz dedim içimden.
Ama sonra anladım: bazı insanlar saf olduğu için değil, kalbi temiz olduğu için kaybediyor.
Kaynanasına olan öfkem tarif edilecek gibi değil…
Bir kadının başka bir kadını bu kadar ezebilmesi insanın içini acıtıyor….ama en çok acıtan şey oğlunun susması…
Bir insanın, sevdiği kadını savunacak cesareti bulamaması, ya da bulsa dahi sevdiğinin yerine başkasını koyması..
Nazan’ın gidişine herkesin alışması ama onun kalbinin yerinde masum masum beklemesi…
Nazan oğlundan koparılırken bile sevgisinden kopmuyor…
Sevgisi eksilmiyor, büyüyor… ama o sevgiyi taşıyacağı bir hayat kalmıyor elinde.
Ve anlıyorsun:
Bazen en ağır yük yoksulluk değil…
Sevilmediğin bir hayatta başkalarının çıkarı uğruna yaşamaya çalışmak.
Kısacası Orhan Kemal yine bildiğimiz gibi… öyle bağırmadan, süslemeden anlatıyor ama insanın içini darmadağın etmeyi de çok iyi biliyor.
Tarih boyunca ten rengi, cinsiyet ve inanç yüzünden yaşatılan acıların bir yansıması gibi.
Sömürülen hayatlar, maruz kalınan işkenceler ve ayakta kalma mücadelesiyle örülü bir dünya.
Kaybolan hayatlar derken yalnızca ölümü kastetmiyor Morrison.
Çünkü yaşamak sadece nefes almaksa, bu dünyada çok fazla “yaşayan ölü” var.
Özellikle hayata kadın olarak başladıysan, baştan eksik başlıyorsun mücadeleye.
Kitap, hayata gözlerini açar açmaz yenik düşen dört kadının hikâyesini anlatıyor.
Kimi ten renginden dolayı köle, kimi yalnızca kadın olduğu için hayatın bütün yükünü omuzlarında taşıyor.
Her birinin hikâyesini kendi sesinden okuyoruz ve bu ayrı ayrı yollar, bir noktada aynı çatı altında kesişiyor.
Başlangıçta hangi karakterin hikâyesinde olduğumu zaman zaman karıştırdığım anlar oldu…. ama kitabın en vurucu anı, annesi tarafından başka bir aileye verilen kızın,
finalde annesinin ona yazdığı mektubu okuduğu sahneydi.
Bir anne olarak o satırlar beni derinden sarstı.
Bir annenin, çocuğu için verebileceği en acı ama belki de en merhametli karar…
İşte kitap boyunca anlatılan tüm acılar, o mektupta sessizce düğümleniyor.
