Maximus
@Kitabseven
Saqi! Dolanım başına, mey camını gəzdir,
Sərməst olum, başıma meyxanə dolansın.
Ol zülfə könül vermə, deyirlər mənə, əl çək,
Onsuz necə bəs bu dili-divanə dolansın?
Şimdi bizi birbirimize bağlayan bağ, düşüncelerimiz arasındaki sürtüşmedir. Karşı karşıya geçip birbirimizle ilgili öfkeli şeyler söylüyoruz, dünyanın her yerindeki öbür elinin körü aydınlar gibi. Elinin körü herkes gibi, çünkü hiç kimse ötekinden geri kalmıyor bu konuda. Ya da karşı karşıya geçip birbirimize duyduğumuz öfkeyi gizleyerek dalkavukluk yapıyoruz. Düşünce yaşamının, ta derinlerdeki dipsiz bir öfkeye kenetli köklerden boy atıp ortaya çıkması garip bir şey. Hep böyle olagelmiş! Sokrates'e bakın sözgelişi, Platon’a, çevresindeki topluluğa! Başka birini çekiştirip didiklemekten duyulan bir öfkedir gördüğünüz düpedüz... Protagoras, ya da her kimse! Alkibyades ya da kavgaya katılmış bütün o küçük çömez köpekler! Doğrusunu isterseniz bu durum, hiçbir düşünce gösterisine girişmeden, bir bo ağacı altında sessiz sessiz oturan Buddha'ya, ya da çömezlerine tatlı tatlı pazar öyküleri anlatan İsa’ya daha çok yakınlık duymasına yol açıyor insanın. Hayır, düşünce yaşamının ta kökünden yanlış bir yanı var. Ağacı yemişinden öğreneceksin.”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
«Cinsellik sorunu konusunda söylenebilecek en önemli şey ,. bu konunun önemsizliğidir. Gerçekte böyle bir sorun yoktur. Ayakyoluna giden bir kimsenin ardına takılmayı istemeyiz, bir kadınla yatağa giren bir kimsenin ardına takılmayı neden isteyelim öyleyse? Sorun budur işte. Bütün bunlar toptan anlamsız, toptan saçmadır, yanlış yola yönelmiş bir merak,» diyordu.
Maximus
, bir kitap okuduPuan vermedi·416 syf.·
Beğendi
·13 günde okudu
·Okunma: 10 Ocak 2026 21:33
·2026 1. kitabı
"Bunları çok iyi tanırım," dedi anahtarı evirip çevirerek incelerken. "Evde hep bir yığın anahtar durur, bunların çoğu da artık kullanılmaz, ama insan onları atmak istemez, çünkü bir gün tekrar ihtiyacı olacağını düşünür. Ve sonra bir zaman gelir, anahtarın nereye ait olduğunu bile unutur.
