Ama 20. yüzyılın en büyük yazarlarından bazıları bu anlamda öznelci değil. Gündemlerini benlik değil, onun ötesinde bir şey oluşturuyor. Bunlar arasında Rilke, Eliot, Pound, Joyce, Mann ve başkaları var. Bu örnekler gösteriyor ki şiir dilinin kaçınılmaz olarak kişisel duyarlılığa dayanıyor olması şairin artık benlikten öte bir düzeni araştırmadığı anlamına gelmez. Örneğin Rilke, Duino Ağıtları’nda insanlık durumuna, yaşayanlarla ölüler arasındaki ilişkiye, insanın zaafına ve dilde mevcut olan biçim değiştirme gücüne ilişkin bir şeyler anlatmaya çalışır.