Gizem Akyol
@KitapSahnesi
Şu anda okuduğu kitaplar
Akışta olabilmeye dair;
Olayların “kendi başlarına” ayrı ayrı anlamları yoktur, daha büyük bir bütünün parçasıdırlar ve ancak bütünün içinde değerlendirilerek anlaşılabilirler. Yaşamın akışı her şeyin daha büyük bir bütünün parçası olduğunu kabul edebilmekle ilgili.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Herkesin tutsak düşebileceği, bizleri kilitleyip daha ötesine geçmemize izin vermeyeceği an’ları ve zihinsel acıları olabilir.
Mesela;
Sağ çıkılması mümkün bile olmayan toplama kampındaki tutsak hayatından, Viktor Frankl nasıl olmuştu da sağ çıkabilmişti?
Kendinizi bir toplama kampında tutsak olarak hayal edin (ya da fikirlerinizin, beklentilerinizin, dış etkenlerin baskıları altında ezilen bir tutsak…)
Bu zor şartlar altında dahi hayatı anlamlı kılabilecek bir yaşam amacınız var mı?
Her gün ama her gün fiziksel ve de ruhsal eziyet gördüğünüz bir ortamda, yaşama istencinizi besleyebilecek bir yaşam amacı…!
….Var mı?….
Kitabında, Frankl’ın kendi tutsaklık öyküsü yer almaktadır.
İnsanı değersizleştiren, sıfırlayan seviyedeki o ortamda Frankl yaşama gücünü, kavuşmayı hayal ettiği eşine olan sevgisinde ve bitirmeyi hayal ettiği kitabının heyecanı ile ayakta tutabilmiştir; o tutsaklığının içinde bunlarla bir anlam bulabilmiştir.
Üstüne bir de bu deneyimlerinin bir sonucu olan Logoterapi’nin temellerini atmıştır.
Ona göre insan böylesine korkunç şartlar altında bile özgürlüğünü, zihinsel bağımsızlığını ve onurunu koruyabilir çünkü insandan bir şeyin dışında her şey alınabilir; o da kitapta yer verdiği şu satırlarla açıklanabilir “İnsan özgürlüklerinin sonuncusu; yani belli koşullar altında insanın kendi tutumunu belirlemesi, kendi yolunu seçmesi.”
Labirentin içindeysek, orada kapalı kalmamıza neden olan yolu bir kez daha giderek dışarı çıkamayız. Labirentten ancak yeni yeni yollar deneyerek çıkarız. Çıkmaz yola girmişsek, kendimizi başarısız hissetmeyiz. Bilakis yeni bir şey öğrendiğimiz için seviniriz.
En büyük tutkun olan “kazanç” seni tamamen avucuna alana kadar daha asil emellerinin birer birer yok olduğunu gördüm.
…üstüne üstlük bu insanlar hayatları boyunca, ayakları yürümeyi unutmuşcasına dans etmiş insanlardı.