Yaklaşık iki-üç haftadır kitap okuyamıyordum. Sezgin Kaymaz'ın kitabına başladım bana hitap etmediğini fark ettim ama bende bir huy var yarım bırakmam çok zorda olmasam. Bu kitaba da sonuna kadar bir şans vermek istedim. Ama sonuna doğru yine beni sarmadı. Yine de kendisinin kalemine sağlık.
"Kibirden daha derin bir uyku yoktur. Kendini ötekinden önemli farz etmeye başladığı anda gönül gözü kapanıverir adamın. Şu gözü de kapanmıştır aslında..." Kendi gözünü gösterdi.
"Azazil'i İblis yapan şey tehlikeli zekası değildi arkadaşlar..." diye devam etti, "yaratırken yıkan ve yıka yıka yaratan tekinsiz felsefesi veya eftikli bilgeliği de değildi. Varlık mayasını oluşturan som ateş ise hiç değil. Onu İblisleştiren şey, Allah'a sığınırım deyip deyip dilimize pelesenk ettiğimiz şeydi, az önce beni de yere çalan şey: Gurur. Kibir. Ululanma. Böbür. Afra tafra. Etrafındakilere yücelik taslama. Kendi kendimize biçtiğimiz şeref donu. Bir küçük melecik çıkıp da kral çıplak diyene kadar bizden başkasının görmediği haysiyet elbisesi. Biri ya da hepsi, ne derseniz deyin. Daha da ileri gidip onur deyin isterseniz..."