Günce
@Kitapguncem
58 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Bir başkasının dış görünümündeki hatlara bile kendimizden emin olarak ve tarafsızca ulaşamayız. O yolda bakışlarımiz bizi özel ve biricik kılan bütün arzulara ve hayallere kayar, gözümüzü alır bunlar.
.... Hele de bir yabancının iç dünyası hakkındaki düşüncelerimiz kesin ve dayanaklı olmaktan öylesine uzaktırlar ki, karşımızdakinden çok kendimizi ortaya koyarlar.
Gazete okurken, radyo dinlerken ya da kafede insanların konuşmalarına dikkat ederken, hep aynı sözlerin söylenip yazılmasından , hep aynı deyimlerin, süslü sözlerin, metaforların kullanılmasından çoğu zaman bıkkınlık, hatta tiksinti duyuyorum.
...
Kelimeler düşüncelerin ifadesi mi hâlâ? Yoksa, lakirdilarin içe kazılı izleri durmaksızın parladığı için insanları oraya buraya sürükleyen etkili ses oluşları mi sadece?
Johann Hari kitaplarını okumayı çok seviyorum. Bir sürü bilgi yüklü şey anlatıyor ve hiç sıkılmıyorsun, akıp gidiyor. Üstüne de birrrr sürü şey öğreniyorsun. Bu kitabında da obezitenin nasıl yaşam biçimimiz olduğunu, obezite ve kilonun gerçekten bizim suçumuz olup olmadığını irdeliyor. Sonuca bakılırsa işin ucu bizim bireysel irademizden ziyade gıda sektörüne ve onu destekleyen siyasi ve ekonomik etkenlere dayanıyor. Örneklerle o kadar güzel destekliyor ki anlattığı çok iyi anlaşılmakla beraber düşündürüyor da. Obezitenin artması ile beraber ortaya çıkan zayıflama ilaçlarını tamamen kotulemiyor ancak göklere de çıkarmıyor ki bu Hari'nin her araştırmasında yaptığı ve benim en sevdiğim özelliği. Zayıflama ilaçlarına her iki taraftan da bakma fırsatını sunuyor bize ama şunu da soruyor: Neden eskiden bunlara ihtiyacımız yoktu ve şimdi var? Zayıflamak için ilaç mi üretmeliyiz yoksa alışkanlıkları ve yeme kültürünü mu değiştirmeliyiz? Bunu da verdiği Japonya örneği ile harika bir biçimde anlatıyor. Johann harikasın!
