İnsan yalnızdı, çaresizdi. Bitkiler gibi kök verip yüzyıllarca dünyaya tutunamıyor ya da hayvanlar kadar mükemmel koku alamıyor, hızlı koşamıyor, uzakları göremiyor, kanatlanıp uçamıyordu. O yüzden insan insana mecburdu, muhtaçtı işte.
..bütün varlığı bir çift göz olmuş bana bakıyordu.
Sanki bir zaman tünelinden, geçmişten, gelecekten, bildiğim bilmediğim şehirlerden, sokaklardan, şarkılardan tanıdığım ve tanımadığım insanlar onun gözünde birleşmiş bana bakıyordu."