Dünyada bir tek insana inanmıştım.
O kadar çok inanmıştım ki bunda aldanmış olmak , bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı.
Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını hissediyordum.
Ama bir kere kırılmıştım.
Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık , adeta bütün insanlara dağılmıştı ; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi.
Sonra ,aradan seneler geçtiği halde nasıl hala ona bağlı olduğumu gördükçe , ruhumda daha büyük bir infial duyuyordum.
O beni çoktan unutmuş olacaktı.
Kim bilir şimdi kimlerle yaşıyor, kimlerle dolaşıyordu.