"Berlin'de yalnızsınız değil mi?" dedi.
"Ne gibi?"
"Yani, Yalnız işte, Kimsesiz., Ruhen yalnız. Nasıl söyleyeyim. Öyle bir haliniz var ki."
"Anlıyorum, anlıyorum, tamamen yalnızım. Ama Berlin'de değil bütün dünyada yalnızım. Küçükten beri..''
"Ben de yalnızım."dedi.
Evrende en çok hissedilen duygu, kıskançlık ya da öfke gibi köklerini negatiften alırsa evren de köklerini aldığı o çoğunlukta ki duygunun haline bürünüyor. Ya da birbirine sürekli bir şekilde yanlış yargılayan varlıkların olduğu bir evrende anlamdan bahsetmek de mümkün olmuyor.
Çünkü anlam ancak emek verilerek iyi niyetle anlamlanıyor.