İrem
@Kitapsaa
51 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Biri, Hiçbiri, Binlercesi, baş karakter Moscarda’nın, bir sabah eşinin burnunun yamuk olduğunu söylemesi üzerine, kendi fiziksel görünümü ile ilgili adeta bir uyanış yaşamasıyla başlıyor. Varoluşsal meselelere çok yaratıcı bir noktadan giriş yapan Pirandello, bu ilginç kurguyla muazzam bir benlik ve kimlik sorgulaması çıkarmış ortaya. Eserin ilk yarısı adeta deneme denebilecek bir tarzda; bu kısımda, nerdeyse tamamen baş karakterimizin hezeyanları üzerinden Pirandello’nun tezini ve fikirlerini okuyoruz. İkinci yarıda ise, baş karakterimizin fikirlerini uygulamaya geçirmesiyle beraber eserin kurgusal kısmını okuyoruz. Özünde varoluşsal sancıları irdelemesine rağmen, Pirandello dertlerini bireysel düzlemle sınırlı tutmamış; din, kilise, toplumun çarpık algısı gibi konularda da eleştirilerini paylaşarak toplumsal bir düzlem de dahil etmiş kitaba -ki bu çok hoşuma gitti. Gerek tespitleri gerekse kurgusuyla çok ama çok beğendiğim bir kitap oldu. Bence mutlaka okunmalı.
8/10
2018 81. kitabı
Bir sabah karısı "Burnun yamuk." der ve bunun üzerine kendi bedenini bile tanımıyor oluşundan yola çıkarak her şeyi sorgulama baslar Moscarda. Ve kendine şu soruyu sorar: " Eğer başkalarının gözünde bu güne dek olduğuma inandığım kişi değilsem, kimdim ben?"
Kendimize baktığımızda gördüğümüz kişi kim, başkalarının bize baktığında gördüğü kişi kim?
İnsan bir midir, binlerce midir, hiç midir?
Gerçeklik kavramını mizahi bir dil kullanarak sorgulayan Luigi Pirandello'nun kitaplarını ben cok sevdim. Herkese önermem ama sorgulanan hayatlari ve sorgulayan kitaplari seviyorsanız bakabilirsiniz bu kitaba.
Benzer kitap önerileriniz varsa da yoruma yazarsaniz cok sevinirim.
Kitap hakkında daha detaylı yorumumu dinlemek isterseniz bu videoya bakabilirsiniz.
youtu.be/Csx1toCTiPU
#alıntı
Benim sizin gözünüzdeki gerçekliğim, sizin bana verdiğiniz biçimden ibaret, ama bu yalnızca sizin gerçekliğiniz, benimki değil; diğer yandan sizin benim gözümdeki gerçekliğiniz, benim size verdiğim biçimden ibaret, ama bu yalnızca benim gerçekliğim, sizinki değil; ve benim için tek gerçeklik ise, benim kendime vermeyi başladığımdan biçimden ibaret.
Kitabı çok ama çok sevdim, okurken bir yandan ağlamak istediğim bir yandan güldüğüm ender kitaplardan biri oldu. Kitapta, Fransa’da hayat kadınlarının çocuk doğurmalarına izin verilmediği dönemde, bir hayat kadınının oğlu olarak dünyaya gelen Momo’nun, kendisiyle aynı kaderi paylaşan çocuklara bakan Madam Rosa tarafından büyütüldüğü yıllarda yaşadıklarını okuyoruz. 10’lu yaşlarda bir çocuğun gözünden dünyaya bakmak, hayatı anlamlandırmaya çalışmak, onun sevgi, ilgi, bağlanma ve güven gibi ihtiyaçlarını nasıl karşıladığına ya da karşılayamadığında içindeki boşlukla nasıl yaşadığına, bununla nasıl baş ettiğine tanıklık etmek muazzamdı. Üstelik bunlar dramatize edilmeden, okurun gözüne sokulmadan, enfes bir naifliklikle yapılmış- ki bu kitabın en bayıdığım yönü oldu. Maddi ve manevi yokluk bir çocuk için neler ifade eder, kitap bunu hayata karşı mücadelesini masumiyeti ve azmiyle sürdürmeye çalışan, beni de derinden etkileyen karakter Momo’nun hikayesi üzerinden çok başarılı anlatmış. Arka planda da, dönemin Fransız toplumundaki azınlıkların (Araplar, Yahudiler vs.) yaşamlarını gözlemliyoruz. Mutlaka tavsiye ederim.
395.jpg){kind=small}