"Kişi odur ki dünya malından ihtiyacı kadarını alıp fazlasını yoksullara dağıta. Tevazuyu şereften daha fazla seve. İlim istemekten bıkmaya. Başkalarının ihtiyaçlarını gidermeyi küçük görmeye. Başkasındaki iyilikleri büyütüp kendi iyiliğini hiçe saya..."
"Arayışımı, umutsuzluğumu, mücadelemi görüyor." diyordum kendi kendime. "O var." Bunu kabul ettiğim an, hayat içimde büyümeye başlıyordu. İhtimalleri, var olmanın keyfini hissedebiliyordum.