Mihriban
@Kitapseyri
Frankenstein’ı okurken şunu fark ettim:
Bazen insanın en büyük hatası yaratmak değil, yarattığıyla yüzleşememek.
Victor’un hikâyesi bana biraz da şunu düşündürdü;
bir şeyleri tutkuyla isterken, sonuçlarının sorumluluğunu almayı çoğu zaman unutuyoruz.
Ve en çok da “sevilmemiş” olanın içindeki karanlık büyüyor.
Bu kitap bir korku hikâyesi değil aslında,
tam anlamıyla bir yalnızlık hikâyesi.
İnsan, anlaşılmadıkça mı canavara dönüşür?
Yoksa zaten içimizde olan şey mi, sevgisizlikle ortaya çıkar?
Bilmiyorum…
Ama bazı satırlar gerçekten uzun süre benimle kalacak gibi.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Mihriban
, bir kitap okuduPuan vermedi·272 syf.·
3 günde okudu
·Okunma: 26 Mart 2026 13:08
·2026 20. kitabı
• “İnsan bazen en çok kendinden kaçarken yoruluyor, en çok kendine dönünce hafifliyor.”
• “Hayatın ağırlığı olaylarda değil, onlara yüklediğimiz anlamlarda saklı.”
• “Geçmiş değişmiyor ama ona baktığım yer değiştikçe ben de değişiyorum.”
• “Bazen birinin seni gerçekten duyması, tüm yaralarını susturmaya yetiyor.”
• “Korkularımın çoğu, yüzleşmediğim düşüncelerimin gölgesiydi.”
• “İnsan en çok, kendine söyleyemediği şeylerin içinde kayboluyor.”
• “Her şey geçiyor diyorlar, ama bazı duygular sadece şekil değiştiriyor.”
• “Anlaşılmak, sevilmekten bile daha derin bir ihtiyaç bazen.”
• “Hayat dediğimiz şey, aslında kaçmayı bıraktığımız anda başlıyor.”
• “İçimde susturduğum her şey, bir gün başka bir yerden konuşmayı buluyor.”
Bazen hayat, seçtiğimiz yollardan çok seçmediklerimizin ağırlığını bırakıyor içimize…
Yaşanmamış Hayatlar bana şunu hatırlattı:
Her “keşke”, aslında içinde bir cesaret eksikliği saklıyor.
Belki de en büyük pişmanlık, yanlış kararlar değil…
Hiç denememiş olmak.
Bazı hikâyeler yaşanmadığı için eksik kalmıyor,
insanın içinde sessizce büyümeye devam ediyor.
Ve insan en çok, kendi ihtimallerine yabancı kalıyor…
