Yaratıcı, insana verdiklerini verirken, nimetlerini indirirken, öyle dümdüz vermiyor. Lütfuna yakışır şeffaf bir nezakete sararak veriyor.
Tam istediğimiz anda, istediğimiz kıvamda, istediğimiz miktarda, istediğimiz yerde, istediğimiz süreklilik de verirken, veriyor olduğunu unuutturan asil bir sessizlik içinde veriyor. Hele de sürekli verdikçe, verilenin verildiğini neredeyse inkâr edecek gafletimizi de hoş görüyor. Aldığımız nefeslerin sessizliğini hatırlayalım. Göğsümüzdeki kalbinizin atışlarını hiç duyamadığımızı da fark edelim.