Düşün ki hiç bilmediği başkalarının özlemini çeken
iki kişiden birisin, yalnız değilsin yani,
o yoksa da ne gam onun yerine de sensin
ondaki aşkı da sen çekeceksin, böylece iki âşık
birden olup, iki kere aşk olup denemeye de geliyor bu,
kavuşmayı değil hiç kavuşmamayı özleyeceksin!
‘Ben sana aşk oldum’ dersin böylece ‘âşık değil’
burada ‘ben sana’ bölümü bile fazla hatta yanıltıcı,
‘âşk oldum’ demen yeterli öyle ya
ortada âşık yok ama iki aşk bir arada
ikisi de bir adamda ya da bir kadında
ben aşka böyle çekilmek isterdim
bu aşk beni birden çekti demek isterdim
bu aşk beni birden ikiye çekti
sonra yeniden ikiden bire
ben aşkın ne yanında ne içindeyim
‘ben aşk’ım demek isterdim yalnızca
ben fazladır sen gibi
ben senden yokluğuna çekiliyorum
ben senden çekildikçe aşka çekiliyorum
kendime geldikçe bende daha çok sen oluyor
daha çok sana geldikçe sana daha çok
geliyorum gelirim geldim
bu bende daha sen var demektir
beni benden alan değil hayır
beni kendime getiren de değil
beni benden kurtaran şey aşk olmalı
galiba hiçbiri aşka sayılmaz bu dizelerin
öyleyse şiire de hiç sayılmayacak demektir
sayılmamalı ama olmalı: