Ruhum bir aykalanmanın eşiğinde,
cümlelerim firari bir gecenin izinde.
Düşüncelerim kaçkın, her biri başka bir uçuruma eğik.
Umutlarım prangalı; kıpırdadıkça daha çok acıyor içim.
Hayallerim katil, sessizce infaz ediyor dünü.
Karanlık koridorlarda yankılanan bir ben var geride.
Hiçliğe tutunan solgun bir nefesim kaldı,
ve hepsi bir çığlık olup içime geri aktı.
Ben galiba bugün bir hayalimi daha kırdım,
Cam bir kuştu, avuçlarımda sustu.
Göğe ait sanmıştım oysa,
Kök salmamış hiçbir dilek uçmazmış.
Bir çocuk sustu içimde gözleri kış kadar duru,
Adını unuttum, sesini değil.
Ve anladım; umut dediğin şey,
Bazen sadece gömülmeyi bekler içinde.