Sen gittin, her yanım aksadı
Biraz kör, biraz sağır, biraz dilsiz
Sensizliğin gurbetine daldım
Gülüşlerim uçtu benden
Yokluğunun acısı damağıma vuruyor
Üryan hissediyorum kendimi
Sırtımı dayadığım dağım yok artık
Başımı okşadığın o ellerin
Bilmem hangi dağın yamacıydı
Şimdi sırtım da boşlukta
Ulu orta harabeyim
Yokluğun mu? Onu sorma!
Kocaman bir sabra sığınıyorum
Bir seslenişin geliyor aklıma
Keşke... deyip derin ah çekiyorum
Senden sonra suskunluğu öğrendim
Hatta acı bir yutkunmayı
Kelimelerim tuz buz oldu
Bir tek kelimem kaldı dilimde
Çok özledim...
Kendinle barış, sorunlarından kaçma, geçmişinle yüzleş, hatalarını kabullen.
"Keşke" deme artık. Bırak yanlışların büyütsün seni, tecrübe olsun yaşadıkların. Ne kadar hesaplarsan hesapla her zaman, her şeyin olabilme ihtimali var.
Bunun için suçlama kendini.
Görüyorsun her şey olacağına vardı,
her şey olacağına varıyor,
her şey olacağına varacak...