Deniz şimşek
@Kral707
Şu anda okuduğu kitap
Saat 00.58 ( yazar: Deniz Şimşek)
Saat 00.58, sessizliğin ve özlemin en derin olduğu an. Gökyüzü, yıldızlarla örtülü, ama içimdeki boşluk hiç bu kadar belirgin olmamıştı. Her gece, bu saate ulaştığımda, yüreğimde bir özlem fırtınası başlıyor.
Saatler ilerledikçe, gözlerim yorgun, ama kalbim uyanık. Belki de seni düşündüğüm anlar, zamanın akışını unutturuyor. 00.58'de, yatağımın kenarında otururken, gökyüzündeki yıldızlara sorular sıralıyorum. Acaba sen de şu an aynı gökyüzüne bakıyor musun?
Saatler geçtikçe, saniyeler adeta yavaşlıyor. Belki de zamanın bu anlarında, seninle geçirdiğimiz zamanın özlemini hissetmemek imkansız. Belki de seni düşünmek, içimde bir özlem bahçesi yaratıyor. Her an, seni beklemek ve seni düşlemekle geçiyor.
00.58'de, yalnızlığın ve özlemin en derin noktasına ulaşıyorum. Gözlerim kapanırken, hayalinle uykuya dalıyorum, umutla bir sonraki günü beklemek için. Belki bir gün, bu saatte seninle birlikte olabiliriz ve bu sessizlik, sevgimizin en güzel şarkısına dönüşebilir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Öldün ya (yazar: Deniz Şimşek)Edebiyat
Derin bir sessizlik, yasın ağırlığıyla dolar odanın içini. Soğuk rüzgar, perdeleri savururken pencereden içeriye, kalbimdeki boşluğu daha da hissediyorum. O güzel kız, hayatın acı gerçeğiyle buradan ayrıldı.
Gözlerimdeki yaşlar, sessizce düşer aşağıya, sanki onun ardından son bir veda. Sitem dolu sözlerim, artık bir hüzün şarkısına dönüşmüş. Meleklerin aramıza aldığı bu güzel ruh, geride bıraktığı anıları ve sevgiyi yüreğimizde yaşatır.
O güzel kız, artık yıldızlar arasında parlıyor. Rüzgar, onun gülüşünü hatırlatır bana. Belki de ölüm, sadece bedeni alır bizden; ruhlar, sevdiklerinin yanında sonsuza kadar yaşar.
Sessiz gecelerde, onunla geçirdiğimiz anıları hatırlarım. Sitem dolu sözlerim, belki de ona olan sevgimi dile getirmek için bir yol bulmaya çalışır. Ama şimdi, yıldızlara bakıp, ona olan özlemimi sessizce içime çekerim.
Şehir yıkıldı; sen öldün, ben kaldım. (yazar: Deniz Şimşek)Edebiyat
Şehir yıkıldı, toz bulutları arasında kayboldu umutlarımız. Sen öldün, gökyüzüne bıraktın hayallerini. Ben kaldım, yıkık dökük sokaklarda yalnız başıma dolaşıyorum.
Sokaklar, geçmişimizin izlerini taşıyor; sevgi dolu gülüşlerin, birlikte geçirdiğimiz anların anılarını hatırlatıyor. Şimdi, yıkılan binalar gibi kalbim de paramparça. Kaybın ağırlığı içimi sarhoş ediyor, sensiz geçen her an beni daha da yalnız bırakıyor.
Yağmur yağıyor, sanki gözyaşları düşüyormuş gibi. Sensizliğin acısı, damla damla yüreğimi ıslatıyor. Geceler uzun, sessiz ve karanlık. Gökyüzündeki yıldızlar, senin gözlerin gibi parlamıyor artık.
Her adımım, kaybınla yankılanıyor. Sokaklardaki sessizlik, senin gülerken çıkardığın kahkahaların yankısıyla dolu. Şehir, yıkıldı; ama içimdeki enkaz, senin ardında bıraktığın boşluğun derinliği.
Adı Buket'ti (Yazar: Deniz Şimşek)Edebiyat
Hasta olduğum gün, odamın loş ışığında duvarlara bakıyordum. Her anı, her anlam dolu bakış, sanki o anki sessizliği boğuyordu. Yatağımın kenarında duran ayna, yorgun yüzümü yansıtıyordu. Gözlerimdeki cansız bakışlar, içsel bir hüzünü yansıtıyordu.
Dışarıda rüzgar hafifçe esiyordu, pencereden içeri gelen serin hava, bedenimdeki sıcaklığı silip götürüyordu. Telefonum, sessiz ve bekleyen bir şekilde yanı başımda duruyordu. Hiçbir çağrı, hiçbir mesaj... Yalnızlık, odamdaki sessizliği daha da vurguluyordu.
O an, geçmişte yaşadığımız anılar canlandı zihnimde. Gülümsediğimiz, kahkahalarla dolu günlerin anıları içimi ısıttı. Belki de bu hastalık, bize yaşamın kır fragmanlarını hatırlatıyordu. Gözlerimden süzülen yaşlar, hem acıyı hem de yaşadığımız güzellikleri yansıtıyordu. Belki de bu zor zaman, hayatın değerini ve duygusal derinliğini anlamamıza yardımcı olacaktı.
