Gururun sıkıntıdan esniyor. Doymayan gözlerin uzaklarda başka bir şey arıyor. Hiçbir yerde durmasını bilmiyor, hiç duymuyor ve tatmin olunmuyorsun… Bu da senin cezan !… Her şeyi gururuna feda ediyorsun ama onun başlıca kölesi ve en büyük kurbanı sensin. Belki daha birçok şöhret ve başarılar elde edeceksin… Aldatılan kadınların zaafiyle elde ettiklerinden daha büyük başarıların da olacak… Fakat seni hiçbir tatmin etmeyecek, çünkü gururun daima ileriye gitmeni isteyecek, daima fazlasını isteyecek... Çünkü o her şeyi yutuyor. Sonra da çabucak unutuyor. Yalnız ne kadar küçük ve ne kadar önemsiz olursa olsun her başarısızlığı, her hakareti daima hatırlıyor. Bir gün nihayet etrafındaki her şeyi kemirirdikten, kırdıktan, kirlettikten, alçaldıktan, dağıttıktan ve yok ettikten sonra bu çölün ortasında gururunla karşı karşıya yapayalnız kalacaksın. Artık ona verecek bir şeyin de olmayacak. O zaman kendi kendini yiyeceksin. Fakat bunun da sana bir yardımı olmayacak. Çünkü daha iyi parçalara alışmış olan gururun yiyecek olarak seni beğenmeyecek, fırlatıp atacak.