Kübra
@Kubranurr08
rüzgârda savruk, başına buyruk...
Şu anda okuduğu kitaplar
İmkanım olsa size sıkıca sarılır ağlardım
Selime teyze ve Meltem iki yaralı hayat değil sadece, bu çağın kalp sızısı.
İnsanın içine bir kere çöken hayat derdi nerede olursan ol peşini bırakmıyor. Gurbet, yalnızlık, ait olamamak, korkular, yalnız ölmek korkusu…
İki farklı hayat var mesela kitapta birinin evlatları birinin kimsesizliği. Nasıl da buluştular da dinlediler birbirlerini.
Beni de çok ağlattılar. İçimde maalesef hala Selime teyzenin yalnız olmasının acısı var, şu an her nerdeyse.
Hüzün
Bakü ve Clara’nın acısı yıllardır devam ediyor ve
devam edecek. Sınırlar ne için vardı? Dil, din, ırk sevdaya böylesine engel miydi?
Sonunu kafamda bitiremedim hala. Onlar o köprüde hala ağlaşıyor.
Coyotito yok, bazı umutlar yarım kalır ve hayat hep acımasızdır.
Tıpkı Fareler ve İnsanlar'da olduğu gibi olay başladı, yaşandı ve bitti. Hiç öyle sağa sola sapmadan umudun yaşamak olduğunu gösterdi kitap.
O, köşede kalmış, insanların hayatlarının zorluğu, garibanlığı, ezilmişliği tane tane işlenmiş. Ardından küçük bir başkaldırıyla "Bir şeyler değişir mi?" hayali doğmuştu. "Oğlum okuma yazma öğrenmeli" dedi kahraman. Bu da büsbütün duadır bence. Tam olarak burada kader sonu getirdi.
Tek seferde bile okunacak bir kitaptı. Ben öğrencimle birlikte okuduğum için bekledim. Akıp gidiyor.
Her uçurum başka bir uçuruma açılıyor
Bitirdikten sonra üstüne bir kitap daha okuyup inceleme yazmaya karar verdim. Benim gibi unutkan insanlar için biraz da olsa zorlayıcı bir kitap.
Başlarken bir romanla devam ettikçe on romanla karşılaşıyorsunuz ve en can alıcı yeriminde sayfalar kayıp. Yazar sizinle konuşuyor, sizi sakinleştiriyor. Sonuna geldiğinde ise yok maalesef tamamlamamış 10 romanınız fakat bitmiş ve sizi etkilemiş güzel bir romanınız var. Çok konuşmalı, bazen oralarda duran bir kitaptı.
İtalo Calvino'yu ilk defa okudum. Devamı da gelir diye düşünüyorum.
İçimde kendi Medarı Maişet motorumun battığı hissi
Sair Faik daha ilk romanından kaleminin tadını belli etmiş aslında. Onu okumaya karışık başlayanlar için ayırt edilecek noktası yok.
Başlarken küçük bir çevrede gelişen olaylarla noktalanacağı hisse vermişti. Ne kadar farklı karakterler girse de nihayeti aynı sefillikti.
Hikaye tadındaki romanda özellikle yokluk ve yalnızlık çok güzel işlenmiş. Alemdağ'da Var Bir Yılandan olduğu gibi.
Okuyacağım kitap duygularımı ele alsın diyenler için bire bir. Melek'le yarım kalan aşk, Ali Rıza'yla öfke, Hikmet'le yalnızlık...
Umarım Melek bir yerlerde çok mutludur. Ve ben Sait Faik Abasıyanık'ı çok seviyorum.