Tırmanırken son anda başını yukarı kaldırıp bakan önce büyük bir yüreklilikle bir adım daha atma isteğine fakat hemen sonra yanlış yolu seçme ihtimali karşısında yoğun bir kaygıya kapılan ve ayağıyla öne doğru o en son ve en kolay hareketi yapacak kuvveti kendinde bulamayan bir hayatın seyircisi olmaktan daha kötü bir şey yoktu.
Zamanın gücü ve iyileştirme şekli yok sayılamaz, yaşlılığın verdiği deneyim de tüm duyguları silebiliyor. İnsan ölümün yaklaştığını farkediyor, o zaman her şeyin rengi soluyor ve korkutacak derecede tehlikeli gelmiyor; insan bu fikre alışmış oluyor.