Su gibi akıp giden, başlayınca "Acaba ne olacak?" sorusuyla elinizden bıraktırmayan sade ve net bir anlatıma sahip bir eser.
Öyle ki dün akşam okumaya başlayıp bugün işte molalar arasında parça parça okuyarak bitirdim bile. Yazarla tanıştığım ilk eseri ve bu, diğer kitaplarını veya çıkacak kitaplarını "Acaba kalemi iyi yazarlardan mıdır?" şeklindeki sorgulamama şimdiden "Gönül rahatlığıyla alabilirim." yönünde güzel bir referans oldu bile. Çünkü çoğu çağdaş yazarın zorlama aforizmalara kaçan, kelimelere ve cümlelere gereksiz takla attıran, okuduğunuzda "Allah aşkına yazar burada ne diyor?" diye kendi dilimize yabancı hissettiren o yorucu dil 
Mert Ofluoğlu'nda hiç yok ve bu okuyucu açısından çok güzel bir şey. Üslubunu da yer yer mizahi dokunuşlarla taçlandırması da çok güzel, tam ayarında.
Kitaba yeniden dönecek olursak kitabın biraz daha uzun olmasını, karakterlere daha yakından ve derinden şahit olmayı isterdim. Ama bu haliyle de tatmin edici bir uzunlukta.
Mert Ofluoğlu'nda hiç yok ve bu okuyucu açısından çok güzel bir şey. Üslubunu da yer yer mizahi dokunuşlarla taçlandırması da çok güzel, tam ayarında.
Kitaba yeniden dönecek olursak kitabın biraz daha uzun olmasını, karakterlere daha yakından ve derinden şahit olmayı isterdim. Ama bu haliyle de tatmin edici bir uzunlukta.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Konusu güzel ancak yanlı bakış açısı, tarihi çarpıtma, terörü güzelleştirme, “Türkiyeli”, “Dersimli” deme garabeti bütün güzellikleri silip atıyor. Yazarın geçmişi de zaten neden böyle bir eser yazdığını gösteriyor.
Hediye bir kitap olmasaydı, sadece arka kapakta gözüme çarpan “Türkiyeli” gibi kulak tırmalayan bir ifadeyi görür görmez almaktan vazgeçerdim. Arkadaşımın farkında olmadan böyle bir yazara para kazandırmasından da ayrıca pişmanım.
Umarım bu tip yazarlar azalarak biter.
Normalde çoksatar bir kitap olunca o kitaba biraz ön yargılı yaklaşıyorum ister istemez; çünkü şişirilmiş, “Bu çağın en iyi kitaplarından biri!”, “Kurgusu mükemmel” gibi yorumlar ve kapağına iliştirilmiş bu minvaldeki damgalar okurda beklentiyi en üst seviyeye çıkarıyor. Bu yorumlar kimi zaman kitabın hikayesiyle ve okurların kendi toplumunda sahip olduğu kültürel yapıyla ters düşüyor. Bu da onlardan biri. Pazarlama stratejisi ve bu tür yorumlar Türk toplumu/okurları için geçerli değil. Çünkü ülkemizde farklı alt kimlikler (Türk kimliği çoğunluk diye böyle söylüyorum, seviye olarak alt-üst kıyaslaması yapmıyorum) olsa da ABD’ye kıyasla daha homojen bir yapıdayız. Dolayısıyla hikayede yer alan Çinli Amerikan sorunları bize tam anlamıyla değil de kısmi bir empati yapma olanağı sunabilir en fazla.
Kitabın içeriğine gelecek olursak o kadar ahım şahım bir hikayesi veya derinliği yok, karakterler klasik ABD standartlarında. Kültürel veya ahlaki normlar fazla hafif.
Kitabın en güzel yanı belki de çeşitliliğin fazla olduğu toplumlarda azınlıkların çoğunluğa ırkçılık yapmasının da ne kadar saçma olduğunu göstermesi olabilir. Aynısı bizim ülkemizde de geçerli; bir Alevi bir Sünni için çok derin veya yıkıcı eleştiri yapabilir ama tersi olduğunda yobaz olabilirsiniz. Bir Kürt bir Türk’ü en basit olayda faşistlikle suçlayabilir, en yıkıcı ve hassas noktalarda damarına basabilir ve bunda sakınca görmez ama siz tam tersini yaptığınızda kafatasçı veya ırkçı olabilirsiniz. İşte bu noktada yazar gayet güzel bir öz eleştiri yapmış. Azınlığın çoğunluk tarafından geçmişte gördüğü olumsuz veya etik dışı muameleler sebebiyle çoğunluğa karşı göstereceği tersine ırkçılığın da yanlış olduğunu güzel anlatmış.
Andre Gide'den okuduğum ilk kitap. Açıkçası adını bu kadar duyup ve merak ettiğim bir yazardan daha net, düşündürücü ve kapsamlı bir eser beklerdim. Çeviriye mi kurban gittiğini bilmiyorum ama okurken dili bu kadar basit olmasına rağmen anlam veremediğim, defalarca okuduğum ve hala anlam veremediğim kısımları çok fazlaydı. Zaten bazı sayfalarda ve yerlerde bazı bazı yazım yanlışları, mantıksal hatalar veya çelişki yaratan cümleler vardı.
Karakterin dönüşümü, hayatın anlamına dair bakış açısının değişmesi gibi durumlar abartıldığı kadar güçlü şekilde işlenmemiş, pek yüzeysel ve cılız kalmış. Kitapta meramını tam anlamıyla anlatabilen ve bunu kendisine kısıtlı yer verilmesine rağmen başarabilen tek karakter vardı bence, o da Ménalque.
Özetle ya zaten böyle olduğu için ya da başarısız çeviriye kurban gittiği için pek de başarılı olmayan bir eserdi maalesef.
Genç Werther’in Acıları tadını alacağınız bir eser. Diliyle de, anlatımıyla da gayet akıcı, sade ve dolu bir eser.
Türk edebiyatında ilk psikolojik roman olmasının hakkını veriyor; insanın en basit ama en olağan hallerdeki durumları çok güzel izah ve tasvir edilmiş.
