Düş kurmakla geçti ömrüm. Hayatımın anlamı buydu, evet, yalnızca buydu. İç hayatımın dişindaki hiçbir şeye dönüp bakmadim. Hayatımdaki en büyük üzüntü-
ler, gönlüme bakan pencereyi açıp oradaki bitip tükenmez kaynaşmayı seyrederek kendimi unutmamla eriyip gitti.
Oysa ben dikatli davranıyorum!” diye düşündü. “Ama şansım yaver gitmiyor! Kim bilir?.. Belki bugün... Her gün yeni bir başlangıçtır. Elbete insanın şansa da ihtiyacı var. Ama önce gerekeni yapmalı ki şans kapıyı çaldığında insan hazır bulunsun!”