“Daha sonra ağlayacağım” dedi küçük adam.Bu acı beni şimdilik ona bağlıyor, biraz daha sürsün istiyorum.O benim bütün yaşamımdı.”
“ Hayır, hayır dostum; yaşamın senin önünde anılarında değil.Annenin sana öğrettiği şey de bu; buna saygı göster arthur; daha düne dek sana ne sölediğini asla unutma; “Her hayalin bir bedeli vardır.” Onun ölümü ile daha önce sana verdiği hayallerin diyetini ödüyorsun.”
“Hayaller çok pahalı, Antonie; beni yalnız bırak” dedi çocuk.
“Dünyanı, kendi dünyanı yerinden oynat!Önüne serilen şu manzaraya bak;kıyının nasıl ince ince işlendiğini hayranlıkla seyret; dantel gibi,görüyorsun; güneş nasıl da binlerce değişik ışık yaratıyor. Her ağaç rüzgârın okşayışlarının altında, güneşin hızında titreşiyor. Doğanın bunca ayrıntıyı, bunca yoğunluğu korkuyla yarattığını sanıyorsun. Bizi insan yapan, dünyanın bize verdiği en güzel şey, paylaşmanın mutluluğudur. Paylaşmayı bilmeyen duyguları sakattır.Görüyorsun ya Arthur birlikte geçirdiğimiz bu sabah belleğine kazınacak. Daha sonra ben artık burada olmadığında bu sabahı yeniden düşüneceksin,bu anın belli bir hoşluğu olacak çünkü biz onu paylaştık.”