Kutluhan
@Kutluhan_S
Tam düşecekken tutunduğum tuğlayı, kendime rabb bellemeyeceğim...
18 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Comte'un Hıristiyan geleneğe olan bağlılığı, cismani olandan bağımsız ruhani bir düzene olan ısrarında, temel ilerleme düşüncesiyle ilgili olan bağlılığından çok daha açıktır. Elbette Comte bu temel ayrımın teolojik türemelerinin farkındadır, çünkü bu zaten "ruhani" ve "cismani" terimleriyle gösterilmiştir. Fakat semavi ve dünyevi güçler arasındaki mistik karşıtlığın temelinde kurulan şeyin bilimsel olarak "sahih zekâ ve sosyal beğeni" ve "tüm insan evrimiyle ortaya çıkan kanıt" üzerine yeniden kurulabileceğine inanır. Pozitif felsefe, "cismani olandan tamamen bağımsız bir ruhani güç için olan zorunluluğun büyüyen baskısını" ve sonuç olarak da insan toplumunun nihai sisteminin temeli olarak üstün bir "ruhsal otorite" için olan baskıyı hisseder. Bu otorite, Hıristiyan kilisesinin Ortaçağ'da kurduğu ruhsal devlete ve eğitime göre düzenlenir ama "pozitif" bir otorite olarak tüm pozitif kavramlar gibi din dışı ve görelidir
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Teorisiz kaldık.
Doğrusal ilerleme teorisinin arkasında strüktüralizm var, buna dayanıyordu. Kaçınılmazlık buradan çıkıyordu. Strüktüralizm veya yapısalcılık, halkaların birbirine bağlanması ve perçinlenmesini anlatıyor ve bu bir yol çiziyor; bu yoldan çıkmak mümkün değildir.
Dolayısıyla, doğrusal ilerleme çizgisinin tahrip edilmesi, strüktüralizm'e reddiye anlamındadır. "Postmodernizm" de işte budur. Dolayısıyla "Postmodernizm", yıkıcılığın diğer adıdır ve Popperizm'in yeni ve gelişmiş şekli de sayabiliriz. Postmodernizm, Orta Çağ'dır. Hiçbir "modernizm", postmodernizm kadar Orta Çağ'ı çağrıştırmamaktadır.
Buradayız.
Kendime ilk defa ne zaman Türk dediğimi pek hatırlamıyoum. Bizim çocukluğumuzda Türk “kaba ve yabani” demekti. İslam ümmetinden ve “Osmanlı” idik. İlmihallerde baş dersimiz din ile milliyet’in bir olduğunu öğrenmekti.
Vatan sözü yasaktı. Onu ben büyüyüp de Namık Kemal’i okuduğum günlerde kitapta gördüm. Kulağımla ancak Meşrutiyet’te duydum. Padişah kullarıydık. Okul çıkışlarında her akşam sıraya girer, “Padişahım çok yaşa!” [diye] bağırırdık.
Padişah resmi yasaktı. Oturduğu Yıldız tepesinin adı da yasak. Göktekinin şiirde ve nesirde Arapça ve Farsçası kullanma kullanmalıydı. Nüfus tezkerelerindeki “Hamid” adları benim küçüklüğümde “Hâmid’e değişti. Nasıl ki Reşad veliahdın da adı olduğu için kardeşiminkinin sonradan Neşet'e çevrildiğini biliyorum. Semtimiz den biri[nin] veliaht Reşad Efendiye mürekkep sattığı için uzaklara sürülmüş olduğunu fısıltılardan sezmiştim.
İnsan
eşref-i mahlûkattır derdi babam
bu sözün sözler içinde bir yeri vardı
ama bir eylül günü bilek damarlarımı kestiğim zaman bu söz asıl anlamını kavradı
geçti çıvgınların, çıbanların, reklamların arasından geçti tarih denilen tamahkâr tüccarı
kararmış rakamların yarıklarından sızarak
bu söz yüreğime kadar alçaldı
damar kesildi, kandır akacak
ama kan kesilince damardan sıcak
sımsıcak kelimeler boşandı
aşk için karnıma ve göğsüme
ölüm için yüreğime sürdüğüm eczâ uçtu birden
aşk ve ölüm bana yeniden
su ve ateş ve toprak
yeniden yorumlandı.
Ben tarih mesleğinin, diyelim nükleer fizikten farklı olarak, en azından herhangi bir zarar veremeyeceğini sanırdım. Şimdi ise verebileceğini biliyorum. Biz tarihçilerin çalışmaları, IRA’nın kimyasal gübreyi bir patlayıcıya çevirmeyi öğrendiği atölyeler gibi bomba fabrikalarına dönebiliyor. Bu durum bizi iki şekilde etkiliyor. Bizim genel olarak tarihsel olgulara karşı bir sorumluluğumuz olduğu gibi, özelde tarihin politik-ideolojik açıdan istismar edilmesini eleştirmek gibi bir görevimiz de var.
