Erkan Reis
@Kutoz
Pulathane durağında tren bekleyen yolcu...
Şu anda okuduğu kitaplar
Vadideki Zambak – Balzac
Yaz bitti...
Her yaz gibi bu da bitti...
Mitolojide ki tanrılar gibi, sere serpe yattık bir yaz boyunca. Kimimize Eros’un oku, kimimize ise elinin körü nasip oldu, güneş yengeç dönencesinin etrafında gezerken. Kimimize ise makberin ayrılık hüznü düştü.
Yaz bitti...
Bu yaza dair ben de sanırım “elinin körü” safında yer alıyorum. Koca bir yaz boyunca biriktire biriktire okuma anlamında sadece dört kitap, yazma anlamında ise bir iki şiir biriktirmişim. Poseidon’dan medet umarsan olacağı da bu. Oysa Venüs’ün kollarına sığınıp, Apollon’dan gelecek güneş ışığını hissetmek, ya da Homeros’un İlyada’sında ki büyük savaşçı Akhilleus'un (Aşil) o eşsiz hikayesini dinlemek varken, 18 nci yüzyılda yaşanmış, her köşesi acı ile istasyon yapılmış bir aşk hikayesinin ortasında buldum kendimi.
Başından sonu belli olan bu hikaye zaman zaman içine sizi alsada, bazen de sıkılarak günlerce ara verdirebiliyor. Yaşandığı yüzyılı düşünecek olursak, dönemin edebi akımının tüm ayrıntılarını bu eserde bulabiliyorsunuz. Romantizmin doruklara çıktığı bu eser, aynı zamanda platonik aşkın nasıl yakıcı ve yıkıcı bir hale dönüştüğünü sergiliyor.
Kitabı aylarca bitirememe sebebim, Balzac’ın kendi yaşamının da bir kesitini anlattığı bu eserdeki sayfalarca sürüp giden acılar yumağı değildi tabiki. Yaz ortasında hayatımızın bir bölümünü çalan ve aslında geleceğimizi çalmayı amaçlayan darbe girişiminin etkisi çok büyük.
Vadideki Zambak’ta, Felix ve Henriette arasındaki platonik aşk hikayesi anlatılıyor. Kitabı okurken Goethe’nin “Genç Werther’in Acıları” ile Sebahattin Ali’nin “Kürk Mantolu Madonna”sı arasında zihnim sürekli dolaşıp durdu. Birçok noktada benzeşiyordu bu üç eser. En önemli benzerlik ise, kavuşamama, aşkın sonuç cümlesinin bir türlü
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Konstantiniyye Oteli – Zülfi Livaneli
Okudukça, bugüne kadar hiç okuma yapmadığım hissine kapılıyorum. Yaş yolun yarısını geçmiş ama okuma anlamında bırakın yolun yarısını, okuduklarım ile olsa olsa maraton koşmaya çalışan atletin, koşmadan önce yaptığı ısınma devresindeyim halâ.
Yetmişli yılların başında doğanların ilkokul çağına “darbe” yapıldığından, birçoğumuz kayıp neslin ürünüyüz. Hele hele yaşadığımız evde okunabilecek “kitap” yoksa, zordur parmakların bir kitapçıda kalın bir kitaba uzanması. Ürker parmaklar, kızarır, terler, utanır...
Konstantiniyye Oteli adlı kitabı okurken, bu eksiklik yine karşıma çıktı. Mesela Ağrı’daki havalimanının adının Ahmed-i Hani olduğunu biliyordum ama, Hani’nin Suriye medreselerinde Antik Yunan felsefesi'ni, Mezopotamya ve İran medreselerinde ise İslam felsefesi, astronomi, şiir ve sanat tekniği eğitimi aldığını bilmiyordum. Mesela “halk” kültüründen bahsederken “Yunus Emre, Karacaoğlan, Pir Sultan Abdal, Bayburlu Zihni” deriz ama “Ciğerhun, Faqiyê Teyran, Gomidas”ı bu isimlere eklemediğimiz için “halk” olamadığımızı bir türlü anlamak istemeyiz. Ve bu yüzden, uzun süredir ılık yağmurlar yerine, evlerimize kanlı gözyaşı yağdığını göremiyoruz.
Kitapda bunlar anlatılmıyor tabiki. Sadece, kitap içerisinde yer alan isimlerden birkaçının çağrışımıydı yukarıda yazdıklarım. Kitabı okurken, etkilenmedim dersem yalan olur. Yazarını beğenirsiniz, beğenmezsiniz o ayrı bir tartışma konusudur. Fakat; kitap içerik olarak öyle güzel kurgulanmış ki, Bizans İmparatorluğunda Belisarios’un otuzbin isyancıyı öldürüşüne de tanık oluyorsunuz, taht kavgası yaşanmasın diye ondokuz çocuğunu boğduran III.Mehmed’e de, bir Işid intihar eylemcisinin hangi ruh haliyle o pimi çektiğine de. Sahi, Ayasofya’nın yanından geçerken, hangimizin aklına gelir bu
