O kadar doğru ki bu, kendimizden iyi olanlara nadiren sırrımızı açarız. Onların yanından daha ziyade kaçarız. Tersine, çoğu zaman kendimize benzeyen ve zayıf yanımızı paylaşan kimselere açarız içimizi. Demek ki kendimizi düzeltmeyi ya da iyileştirmeyi istemeyiz: Çünkü bunun için önce kusurlu hüküm giymek gerekir. Halbuki yalnızca acınmayı ve yolumuzda cesaretlendirilmeyi dileriz.
Her kisi pesinden gidilecek bir tekerlektir; cocukken tekerlege yon verdigim gibi, davranislarim, konustugum dil ve varligimla iclerinden birini, gitmesini istedigim yana yoneltebilirim.