Modern Soslu Postmodern Makarna, edebi tekniklerin kullanım biçimini örnekleyen bir yapıya sahip. Yoğunlukta parodi ve metinlerarasılık söz konusu. Buna deneysel dil çabası da eşlik etmeye çalışıyor. Kitabın iki ayrı bölüm halinde sunulması da biçimsel çaba içinde değerlendirilebilir.
Biçimsel açıdan postmodernist yaklaşımı değerlendirdiğimde işlenen konuların uygun düşmediği kanaatindeyim. Zira çoğunlukta toplumsal mesajlar, hadiseler içeriyordu. Yine de bir uyum söz konusu olabilirdi ancak klasik düzeyde kalan mesaj verme kaygısının buna izin vermediğini düşünüyorum.
Metinler hacimce kısa olduğu için bitirme hissini beslese de yeterince yoğun değildi. Metinlerin hem hacminin çok kısa olması hem de çok fazla teknik detay (isimleriyle beraber) ve değinme içermesi bir yoğunluk çabası olarak değerlendirilebilse de metinler, açık ifadelerle daha çok boğucu bir etkiye maruz kalmışa benziyor. Bu toplama eşlik edebilecek bir duygu yoğunluğu uygun düşerdi. Bu biraz da benim öznel bakışımdan kaynaklanabilir, bundan hoşlanacak okurlar elbette olacaktır.
Edebiyatta büyük iddialarda bulunmak kolay değil. Metinlerde yazarın bir iddiası olduğu seziliyor. Turhan Yıldırım'ı tanıyan biri olarak edebi birikiminin ne kadar yüksek olduğunu biliyorum. Fakat edebi metin bağlamında beklentimi karşılayan bir gösteriye rastlayamadım. Edebi bir metin yüksek beklentileri karşılamalı mı? Kendi açımdan yazarını düşününce bir hakkım olduğunu söyleyebilirim. Beri yandan daha yumuşak bir bakışla yazarın birikimini sanatla birleştirip okura aktarmasını ve iddia ile paylaşmasını son derece kıymetli buldum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
HBGD romanını "parçalanma" noktasında Sendrom Pavyonu ve Mevsim Aynası romanlarına benzettim. Aynı dönemde okurla buluşan bu üç romanı peş peşe okumamı okur şansı olarak değerlendirdim. Zira üç yazarın anlayışları çerçevesinde farklı biçimlerde aynı sonuca ulaştıklarını gözlemlerken bir üçleme okuduğum hissine kapıldım. Hacmi kısa, bir çırpıda okunabilecek romanın tıpkı Sendrom Pavyonu gibi özetlenemez halini sevdim. Başkişinin aşırılıklarını anlama noktasında neden-sonuç ilişkisi güçlü bir metindi. Sezdirme arzusuyla yoruma bırakılan bir iki bölümün, yoğunluğunu korumakla beraber, biraz daha ipucu vermesini arzu ederdim. Argoyla bütünleşen mizahi dil romanın tamamına hakimdi ve bazı bölümlerde olağandışı görülebilse de aslında olağan konuşma dilini başarıyla yansıttı. Karanlık sokakları, toplum baskısından kurtulan dili, alışılmışın dışında ve her biri bir anlamda kendi içinde yeni bir hikaye gibi birleşen biçimsel çabaları sevenlere önerebilirim.
Emrah Kurul'un Mevsim Aynası romanı, iyileşme çabasını parçalanmayla neticelendiriyor. Anlatıcı değişikliği, ayna metaforu, güncel edebiyat eleştirisi ve genel anlamda sanata dair düşünceler ile yoğun olmasa da bir çatışma unsuru olarak aşk; parçalanmanın önemli unsurları olarak göze çarpıyor. Merak unsurunun son sayfaya kadar diri tutulduğu bu roman, Nuri Bilge Ceylan filmlerininkine benzer doğal bir finale sahip. Anadolu'nun tipik yaşantısı ve bu yaşantı içinde entelektüel birikim elde edebilmenin zorluğuna da rastlamak mümkün. Romanın içeriği bakımından sinemayla ilişkisini göz önünde bulundurduğumda biçimsel açıdan bir hareketlilikle karşılaşmayı arzu ederdim. İlahi anlatıcının ağırlıkta olduğu bu romanında Kurul, anlatımda başkişisine de pay vermeyi tercih etmiş. Bakış açısı ortak olan iki anlatıcı, örneğini daha sık gördüğümüz bir biçim ortaya çıkarmış. Dingin üslup, temiz Türkçe, fikir çatışmaları ve doğal finallerden keyif alanlara önerebilirim.
