Karanlık yollarında yalnızlıkla yürürken,
Gözlerimde biriken hüzün ve sessizlik.
Çevremde bir boşluk, yankılanan adımlarım,
Kendi içimde kaybolmuşum, zamanın derinliklerinde.
Şu kadeh, sessiz bir dost gibi yanımda,
Zor anlarda sığındığım sessiz limanım.
Düşlerimde dolaşan uzak anılar,
Sesini duyamadığım, göremediğim dostlarım.
Her çığlıkta, her sessizliğin ardında,
Bir anlam ararım sensizlikle dolu hayatta.
Belki de yalnızlık, içsel bir yolculuktur,
Kendi içimizde keşfettiğimiz bir hazine.
Ve belki de yalnızlık, bizi başkalarına daha yakın yapar bazen.
Birlikte olduğumuzda daha derin anlam kazanır her şey.
Birisini sevmek, insan olmanın bir parçasıdır kusuruyla
Ve her yalnızlık, içinde yeni bir umutla beklemektir esasında.
-lhockho