İnsan, insan kardeşlerinin sırtından geçinerek rahat rahat yaşamanın ve safa sürmenin tadını çıkarmış, Gereksinim'i kendine şiar ve bahane edinmiş, zamanı gelince de o Gereksinim kendi başına dert olmuştu. Çürümekte olan bu acınası aristokrasiyi Carlyle'vari bir biçimde aşağılamayı bile geçirdim aklımdan.
En sonunda, denge yerli yerine oturduğunda, sağ kalanlar kendilerini yeraltı yaşamının koşullarına çok iyi uyduracaklar ve kendilerince mutlu olacaklar, en saz Yukarıdünyalılar'ın kendilerince mutlu oldukları kadar.