Arzu
@Ladymacbeth_
69 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
İyilik - kötülük, maddecilik - ruhçuluk gibi karşıtlıkları birbirine saplantılı şekilde tutkulu ama yaşama bakış açıları bakımından iki zıt kutbu temsil ettikleri için bir arada kalmayı başaramayan bir çift üzerinden ele alan sade bir eser. Genç, idealist ve eğitimli iki insan olan Bernard ve June İkinci Dünya Savaşı sonrasında kendi ailelerini kurarken, iyi bir dünyanın da nasıl kurulabileceği üzerine kafa yoran, bunun cevabını da komünizmde bulmuş bir çifttir. Zamanla June'un fikirleri Bernard'dan ayrışır. Yaşadıkları onu insanın var oluşuyla ilgili daha derin sorgulamalara iter. Dünyayı ve insanlığın sorunlarını formüller üzerinden düşünmeyi reddeder. Bireyin içsel gelişimine inanmaya başlar. Karısının bu dönüşümle sahip olduğu düşünceler bir bilim adamı ve partisine bağlı adanmış bir komünist olan Bernard için son derece uç fikirlerdir ve çift arasındaki çatışma başlar.
Konu bakımından anlatmanın çok zor olabileceği meseleleri dolambaçsız şekilde bir çift üzerinden anlatması metni okumayı kolaylaştırsa da savaş, insanın kötücüllüğü, inanç, var oluş gibi başlıklar zaten çok yoğun olduğundan maalesef hak ettikleri ölçüde derin bir bakış açısı yakalanamamış. Yine de kendisini okutan ve bazı konular üzerine düşünmenizi sağlayacak bir eser. Bununla birlikte dilini de son derece basit ve özensiz bulduğumu söylemeliyim. Sanki edebi bir metin değilmiş gibi. Tabii orijinal metin hakkında herhangi bir fikrim yok.
Geldiğim noktada June'u kendime inanılmaz yakın bulduğumu söyleyebilirim:
"Mektupta, 'adanmış entelektüellerin toplumsal değişimi yönetmek için düşündükleri' soyut prensiplere hiç inanmadığını yazdı June. Bütün inanabildiğinin 'kısa vadeli, pratik, uygulanabilir hedefler olduğunu, herkesin kendi yaşamının sorumluluğunu alması ve onu önce manevi, gerekirse de maddi
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ortaçağ'ı ve polisiyeyi ayrı ayrı seven biri olarak bu ikisinin tek bir kitapta birleşmesi benim açımdan muazzamdı. Roman William adlı bir sorgucu rahiple çömez Adso'nun bir manastırda art arda gerçekleşen cinayetleri çözmeye çalışması üzerine kurulu. Fakat tek başına bir cinayet romanı değil. Aynı zamanda bir tarihi roman da. Olayların temelinde suç var gibi gözükse de tanrıbilim, felsefe, dönemin siyasi çatışmaları eseri ayakta tutan unsurlar. Postmodernist bir anlatı olduğundan üst kurmaca ve metinler arasılık romanı anlamak adına önemli noktalar. Eserde pek çok gönderme var: William'ın İngiliz ve Baskervilleli olması
-Sherlock- , İncil'den alınmış Deccal kısımları, olayların anlatımının yedi günlük bir süreyi kapsaması, Aristo'nun Poetika'sı, Müslüman bilim adamları ve eserleri ilk etapta aklıma gelenler.
Sıradan bir polisiyeden farklı olarak romanın yavaş bir ritmi var. Bu konudaki eleştirileri Eco, Ortaçağ'da özellikle bir manastırdaki hayatın akışının yavaşlığıyla açıklamış. Kitaptaki yedi gün bölümlemesi ve her günün tan sökümü, sabah, öğle gibi vakitlere ayrılması çok hoşuma giden bir detaydı. Modern insanın zaman algısından farklı olarak daha sakin bir akış ve ibadet saatlerine göre bir sınıflama var romana hakim olan zaman diliminde.
Manastırın ve dönemin kasveti, kitaplığın labirent şeklindeki tasarımından kaynaklanan karmaşa çok güçlü bir şekilde betimlenmişti. Bilgiyi elinde tutanın gücün sahibi olması bu nedenle kitaplığa girme izninin belirli kişilerde olması, bu belirli kişilerin diğerlerini istediği gibi manipüle edebilmesi, kilise zenginlik içinde yaşarken halkın acınası yoksulluğu, dini tartışmaların bile ana eksenini inancın değil de iktidarı elde tutma ve güç gösterisi gibi inanılmaz maddi şeylerin oluşturması etkileyici ayrıntılardı.
Özellikle
