Puan vermedi
Stefan Zweig kalemiyle küçük yaşta tanışıp okuma alışkanlığı edindiğim yıllar boyunca da eserlerinin hepsini okumak için çabaladım. Çünkü yalın olsa da çarpıcı olan cümleleri klişe olsa da klasikleşen kitapları vardı. Bu kitabı bir heves alıp yarısına bir hevesle geldim. Aynı tanıdık his, aynı sevdiğim kalemdi. Zaten tanıdığım bir yolda yürümek gibiydi. Her bir karakterle özdeşleştim her birini anlamak için çabaladım. Bu kitap diğerlerinden bir tık daha ötede gibi geldi ta ki yüz küsürlü sayfaların sonuna gelene kadar...
İnce ince işlenen o ruh damdan düşer gibi basitleştirilmiş kalbime dokunan tüm o incelikli tavırlar kabaca köreltilmiş kitabın sonu resmen kendinden önceki sayfalara hakarat edercesine tamamlanmıştı. Bu o kadar kötü hissettirdi ki o duygunun tarifi yok. Bazen diyorum keşke kitap orda bitseydi şayet yarım kalmışlık bu kadar can sıkıcı olmazdı. Çünkü Stefan Zweig'in daha söyleyecek çok şeyi vardı. O kadar basitleştirilmesi sinir krizine sürüklüyor insanı. Kesinlikle okunmalı hem de son sayfalarına rağmen. Çünkü o yüz küsür sayfada açık edilen, anlaşılması gereken çok şey var. Tavsiye ettiğimi söyleyebilirim ama sonucun hayal kırıklığı olduğunu bilerek okumalısınız. Ki bu da yazarın değil yayımcının suçu.
yadigarhelin isimli okura yanıt verildi
Zülâl Özişler
Evet intihar ettiği için yarım kalıyor insan okurken kitap da intihar etmiş gibi hissediyor belki de bana öyle gelmiştir, emin değilim
Cok guzel bir klasik ilk 200 sayfada sıkıldım yazarin veya cevirmenin dilini çözene kadar, son bölüm de ise soluksuz okudum diyebilirim hele ki buluntu mektupu okurken. Okunabilir edebi klasik diyebilirim !
Zülâl Özişler
Tam yarım bırakmak üzereyken bu incelemenize denk geldim, zorlayalım bakalım :)